Droga Chamillionaire’a do sukcesu nie nale?a?a do ?atwych i przyjemnych. Artysta rozpocz?? swoj? przygod? z rapem od wspólnych nagrywek z Paul Wallem, które przynios?y obu panom umiarkowane profity fi nansowe i ogromny szacunek

na ulicach Houston. Z czasem wizje raperów na tworzenie muzyki zacz??y si? jednak zasadniczo ró?ni? i drogi przysz?ych gwiazd rozesz?y si?. Paul Wall pozosta? w Swishahouse, a Cham za?o?y? swój w?asny label o nazwie Chamillitary. Zaowocowa?o to konfliktem bohatera recenzji z wi?kszo?ci? artystów zwi?zanych z legendarn? wytwórni?, którzy swoje wielkie sukcesy maistreamowe zacz?li odnosi? w 2005 roku, w którym to ukaza? si? równie? wielki solowy debiut Chamillionaire’a zatytu?owany „The Sound of Revenge”. Artysta pocz?tkowo móg? si? czu? zawiedziony, gdy? wyprodukowany przez Scotta Storcha pierwszy singiel „Turn It Up” nie osi?gn?? planowanego sukcesu, czego skutkiem by?o pocz?tkowo jedynie ?rednie zainteresowanie kr??kiem. Wszystko zmieni?o si? wraz z wydaniem singla „Ridin’”. Utwór zosta? pokochany przez publiczno??, p?yta osi?gn??a platyn?, artysta wygra? nagrod? Grammy i doszed? wreszcie do upragnionej s?awy, utrzymuj?c i paradoksalnie nawet zwi?kszaj?c sobie szacunek ulicy i ca?ego Po?udnia. Dwa lata pó?niej Chamillionaire powraca z nowym kr??kiem zatytu?owanym „Ultimate Victory”. Oczekiwania ogromne, a sam artysta pewny warto?ci nowego materia?u. Jak to wygl?da w rzeczywisto?ci?

Ju? przy pierwszym przes?uchaniu odbiorca nie ma w?tpliwo?ci, ?e Cham nie tylko nie poszed? na ?atwizn? poprzez nagrywanie remake’u The Sound of Revenge, ale postanowi? stworzy? album ambitny, lepszy od debiutu, mo?e nawet klasyczny. Przy okazji pierwszej p?yty raper objawi? si? publiczno?ci jako artysta wyró?niaj?cy si? na tle Po?udnia – jako niebanalny liryk i cz?owiek, który potrafi mówi? o czym? wi?cej ni? platynowe grille i ogromne felgi. Nie raz zdarza?o si?, ?e przy drugim albumie muzycy upraszczali formu?? znan? z pierwszego kr??ka. Chamillionaire postanowi? j? rozwin??. Artysta nagra? album niebanalny, w du?ym stopniu konceptualny i ?wietny technicznie.

Na pocz?tek trzeba napisa?, ?e nie da si? przy tej p?ycie nudzi?. Cham robi wszystko, ?eby utrzyma? uwag? s?uchacza od pocz?tku do ko?ca – rymuje szybciej lub wolniej, bardziej lub mniej dynamicznie, lecz zawsze znakomicie kontroluj?c oddech, pod?piewuje, rzuca podwójnymi i potrójnymi rymami, porusza wiele tematów, prowadz?c narracj? cz?sto w bardzo ciekawy sposób. Tak jak w przypadku debiutu, nie ogranicza si? do typowo po?udniowej nawijki, zwi?zanej przede wszystkim z pieni?dzmi. Obok obowi?zkowego braggadocio, pojawiaj? si? zmuszaj?ce do przemy?le? spo?eczno-polityczno-obyczajowe obserwacje, b?d?ce powa?nym i nieod??cznym komponentem albumu. Otwieraj?cy p?yt? utwór The Morning News i pó?niejszy The Evening News to ?wietne przyk?ady tego typu nagra?, w których Cham prezentuje nam b?yskotliwe spostrze?enia, bezkompromisowo pi?tnuj?c wady ameryka?skiej polityki, spo?eczno?ci itd. Narracja prowadzona jest oczywi?cie z punktu widzenia Afroamerykanina i skupia si? przede wszystkim na problemach zwi?zanych z czarn? spo?eczno?ci? i samym rapem. Cham odpowiada mi?dzy innymi na zarzuty mówi?ce, jakoby ta muzyka wp?ywa?a na wzrost przemocy w Stanach Zjednoczonych. Jedn? z g?ównych ofiar ataków Chama jest Bill O’Reilly, któremu artysta po?wi?ca wile niemi?ych s?ów (Bill O’Reilly is an idiot, he ain’t the only one with an opinion fool). Raper krytykuje polityk? swojego rz?du, kwesti? wojen, zwraca uwag? na przemoc na ?wiecie, rozprawia si? z rasowymi stereotypami (When you’re black and you’re educated, people say „You ain’t black man!”. Maybe black in your appearance but really whiter than Batman) i mo?e swoimi spostrze?eniami sprawia? niema?y problem bia?ym obserwatorom ?ycia polityczno-spo?ecznego. W The Evening News wymienia natomiast wiele dra?liwych kwestii by zako?czy? zwrotk? ironicznym zdaniem: Well let’s just blame hiphop and act like that’s the big problem. W drugiej cz??ci po wspomnieniu Iraku (We keep sending troops to Iraq, I figured that we must like danger) kieruje m.in. gorzkie s?owa w stron? rodziców (Little kids don’t learn in school, they go to school to go spray a gun, If you a parent, then be a parent, get off the couch and go raise your son), by po refrenie wspomnie? chocia?by nierozwi?zan? kwesti? zabójstw 2Paca i Biggiego w kontek?cie ci?g?ych aresztowa? Snoop Dogga. Perfekcj? jednak osi?ga Chamillionaire w konceptualnym utworze Hip Hop Police, gdzie wciela si? w rol? siebie samego – niesprawiedliwie oskar?onego rapera-milionera – i bezwzgl?dnego gliniarza:

„Officer I didn’t do it, you can’t blame me for this
Could you please loosen up the handcuffs on my wrists?
You can call me what you wanna mayne but I ain’t a snitch.
No cooperation is exactly what you will get.
‘Til I talk to my lawyer, you get no reply…”

„You’ve obviously been watchin too much CSI.
I’m not a crash dummy so don’t even try
to talk your dirty trash to me, no BFI.
If you are not guilty of anything, then why did you run?”

„Cause you’re the police! And plus I saw you cockin your gun
And the chamber wasn’t empty, it was obviously one.”

„If you think I’m believin’ that one, then you’re obviously dumb.”

Wymiana zda? stylizowana jest perfekcyjnie, a ostra i ci?ta satyra napisana z dba?o?ci? o aspekt techniczny robi wra?enie i zmusza do przemy?le?. Nie mo?na tu nie wspomnie? o go?cinnej zwrotce Slick Ricka, która dodaje przekazowi pikanterii, gdy? problemy z prawem nie s? dla artysty czym? obcym. Podobnie wygl?da sytuacja na ca?ym kr??ku, gdzie zarówno w tych powa?niejszych (na wyró?nienie zas?uguje jeszcze Rocky Road z go?cinnym udzia?em Devin The Dude’a) jak i l?ejszych utworach, Chamillionaire b?yszczy technik? (wokaln? i liryczn?), pomys?ami a tak?e dojrza?o?ci? i b?yskotliwo?ci? spostrze?e?.

Warstwa muzyczna na Ultimate Victory nie ust?puje popisom liryczno-wokalnym Chamillionaire’a. Odnajdujemy mieszank? przebojowych i dynamicznych podk?adów, okraszonych cz?sto tym co jest obecnie modne i podoba si? w rapie (m. in. rockowe gitary), po??czonych z po?udniowym cykaczem i mocnym baseline’em. Niezale?nie od tematyki utwory na pewno sprawdz? si? w samochodach i zostan? pokochane przez tych s?uchaczy, którzy ceni? w muzyce jedynie przebojowo??. Aran?acje s? bogate i doprowadzone do perfekcji. Rock Star z go?cinnym udzia?em Lil’ Wayne’a to zdecydowanie najlepsza jak dot?d realizacja modnego obecnie po??czenia mocnej gitary z rapem o „imprezowaniu jak gwiazda rocka”. Warto doda?, ?e samozwa?czy „best rapper alive”, cho? bardzo si? stara, jest tylko t?em dla popisów Chamillionaire’a, który radzi sobie z tym podk?adem wyj?tkowo dobrze. W numerze Industry Groupie producent Jonathan „J.R.” Rotem wykorzysta? sampel z klasycznego, znanego chyba ka?demu mieszka?cowi Europy i Ameryki, utworu grupy Europe, zatytu?owanego The Final Countdown. Podczas gdy wielu raperów mog?oby si? kompletnie pogubi?, Cham tworzy nam now? jako??, b?yskotliwie wplataj?c w tekst nazwiska artystów wraz z tytu?ami ich p?yt i/lub najpopularniejszych utworów. Kluby natomiast pokochaj? utwory takie jak Come Back To The Streets produkcji The Runners, czy The Bill Collecta z go?cinnym udzia?em Krayzie Bone’a. Drugi z numerów, cho? o odmiennej tematyce, móg?by spokojnie nazywa? si? Ridin’ 2 i od jego powodzenia (b?dzie to drugi singiel) zale?y przypuszczalnie ko?cowa sprzeda? p?yty. A? 5 podk?adów dostarczy? natomiast na p?yt? Kane Beatz. Oprócz opisywanych ju? The Morning News i The Evening News artysta odpowiedzialny jest za równie dobre Standing Ovation, Won’t Let You Down i Welcome To The South, dostarczaj?c na p?yt? soczyste street-bangery i potwierdzaj?c tym samym swoj? klas? jako producenta. Nie oby?o si? oczywi?cie bez s?abych punktów. Osobi?cie nie mog? si? przekona? do dwóch spokojniejszych numerów – kolejno Pimp Mode i Ultimate Vacation, które wydaj? si? wtórne i wymuszone. Zw?aszcza drugi z utworów, który tematycznie utrzymany jest w bardzo podobnej konwencji co My Swag T.I.’a, zamieszczony w ?rodku p?yty zdecydowanie niepozytywnie rozbija jej spójno??. Mimo takich drobnych niedopatrze? powiedzie? trzeba, ?e producenci wykonali kawa? dobrej roboty, a sam Chamillionaire wykorzysta? to najlepiej jak móg?.

Sprzeda? p?yty Ultimate Victory z pierwszego tygodnia niew?tpliwie zawiod?a (79 000 sprzedanych kopii). Wiele zale?y teraz od powodzenia drugiego singla czyli utworu The Bill Collecta. Je?li nie odniesie sukcesu, to sprzeda? zamknie si? w 200 000 egzemplarzy, jednak nie o powodzenie kr??ka tu chodzi. Wa?ne natomiast jest to, ?e Chamillionaire nagra? materia? rewelacyjny, który umie?ci p?yt? Ultimate Victory w ?cis?ej czo?ówce tegorocznych produkcji. Raper pokaza?, ?e i na Po?udniu wci?? jest miejsce dla utalentowanych i zaanga?owanych liryków, którzy potrafi? po??czy? przebojowo?? z ambitn? tre?ci?. O ile UGK wracali z pozycji weteranów, tak Chamillionaire to wci?? m?ody, pe?en ambicji artysta, który tak naprawd? dopiero si? rozkr?ca i niejedno jeszcze zdzia?a. Ja sam czekam z niecierpliwo?ci? na kolejne nagrania artysty z Houston i po?udniowe premiery z czwartego kwarta?u tego roku, dla których albumy Underground Kingz i Ultimate Victory umie?ci?y poprzeczk? bardzo wysoko.

Krzysztof Saca?a a.k.a. Mr. Chris