Zacznijmy od bana?u – 50 Centa mo?na kocha? lub nienawidzi?, jest on jednak obecnie jedn? z najwa?niejszych i najbardziej wp?ywowych postaci w ?wiatowym rapbiznesie. Jedni stoj? za nim murem, wspominaj?c ciesz?ce si? ogromn? popularno?ci? wydawnictwa „Get Rich or Die Tryin’” i „The Massacre”, kawa?ki takie jak „In da Club”, „Many Men (Wish Death)”, „If I Can’t”, „P.I.M.P.”, czy „Candy Shop”, a na potwierdzenie klasycznego statusu owych kr??ków przywo?uj? zdanie Hovy: „men lie, women lie, numbers don’t”. Inni wytkn? mu, ?e jest produktem marketingowym, osob?, która prowadzi hiphop do ruiny poprzez lansowanie komercyjnych trendów, b?d? przytacza? do znudzenia liczby prezentuj?ce sprzeda? albumu „Before I Self Destruct” jako argumentu potwierdzaj?cego fakt, ?e 50 Cent ju? si? sko?czy?. Czy mo?na jednoznacznie powiedzie?, ?e w tym sporze kto? ma racj??

Zdecydowanie nie. Pewne jest jednak, ?e 50 ca?y czas znajduje si? w centrum zainteresowania wi?kszo?ci fanów hiphopu, niezale?nie od wyników komercyjnych jego wydawnictw. Na pierwszy rzut oka wydaje si?, ?e sytuacja faktycznie wygl?da nieweso?o. Zesz?oroczne dokonania ca?ego G-Unit i obecne osi?gni?cia „Before I Self Destruct” potencjalnie s? wod? na m?yn hejterów 50 Centa i bol?czk? jego fanów. Czy rzeczywi?cie? Zanim podejm? prób? odpowiedzi na to pytanie, wspomn? jeszcze o kwestii beefów szefa G-Unit. Potyczka z Rick Rossem by?a (jest?) najciekawszym wydarzeniem hiphopowym tego roku. Poziom intelektualny bywa? niski, artystyczny – momentami ?enuj?cy, ca?a sytuacja stanowi?a jednak genialn? niewymagaj?c? rozrywk?, w której postronnie bra?o si? udzia? z czyst? przyjemno?ci?. Zarówno Rick Ross jak i jego dozgonni fani twierdz? (nie maj?c zreszt? innego wyboru), ?e ten ca?? potyczk? wygra?. Gdzie? tam na uboczu stoi Game, który za bardzo nie mo?e si? zdecydowa?, czy chce dalej prowadzi? wojn? z 50 Centem, ale na wszelki wypadek od czasu do czasu mu docina. ?rodowisko hiphopowe jest podzielone. 50 próbuje wywo?a? beef z Jayem-Z, wie jednak, ?e nie b?dzie to ?atwy rywal, wi?c zaczepki Curtisa s? dosy? nie?mia?e. Zamieszanie jest ogromne, a wszystko to prowadzi do powstawania mitów dotycz?cych postaci samego szefa G-Unit. Nie b?dzie to wi?c tradycyjna recenzja – raczej artyku? maj?cy na celu te mity obali?. Chodzi mi tutaj przede wszystkim o 3 kwestie, b?d?ce punktem spornym internautów na ca?ym ?wiecie, a tak?e zal??kiem dyskusji przepe?nionych ignorancj?, nieznajomo?ci? faktów, jak równie? za?lepieniem w postrzeganiu idola. Tezy, które mi?dzy innymi b?d? w tym artykule obala? to: 1. 50 Cent przegra? beef z Rick Rossem, 2. Wynik sprzeda?y p?yty „Before I Self Destruct” to pora?ka, 3. „Before I Self Destruct” to p?yta wybitna/bardzo dobra.

Zacznijmy jednak od pocz?tku. Powtórz? to, co pisa?em przy okazji recenzji kr??ka pt. „Curtis” – 50 Cent jest dok?adnie zaplanowanym produktem marketingowym, który paradoksalnie zrobi? najwi?ksz? karier? w hiphopowym ?wiecie XXI wieku. Z tym faktem trzeba pogodzi? si? ju? na wst?pie. To nie skillsy zapewni?y szefowi G-Unit popularno??, nie flow, tak magicznie zmieniony poprzez jedn? z kul, które przeszy?y jego cia?o, nie biografia, bo chyba ?aden rozs?dny fan hiphopu do ko?ca w ni? nie wierzy – 50 Cent znalaz? si? w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie, a specjali?ci od marketingu potrafili to doskonale wykorzysta?. Znowu powtórz? si? za w?asn? recenzja „Curtisa”, ale pisana by?a dawno, wi?c warto te s?owa przypomnie? – „Get Rich or Die Tryin’” klasykiem nie jest i nigdy nie b?dzie, „The Massacre” nie by?o albumem gorszym od debiutu…. Zdania nie zmieni?em z jednym wszak zastrze?eniem. Debiut 50 Centa nie b?dzie klasykiem, je?li rozpatrywa? go b?dziemy pod k?tem dokona? artystycznych. Faktem jest natomiast (i tutaj teoria rozmin??a si? z praktyk?), ?e kr??ek ów zrobi? niesamowite zamieszanie, ju? teraz zosta? przez wielu zmitologizowany, tak wi?c nawet hejterom Curtisa nie pozostanie nic innego, jak uzna? jego klasyczny status. Zdroworozs?dkowe tezy mo?na lansowa?, ?aden jednak, nawet najbardziej wp?ywowy krytyk, nie b?dzie w stanie wygra? z opini? masowej publiczno?ci. Co z trzecim albumem 50 Centa? Trudno by?oby przewidzie? to na bie??co, ale ju? teraz mo?na tak? tez? postawi? – „Curtis” sprzeda? si? przyzwoicie cho? poni?ej oczekiwa?, nie przyniós? jednak ?wiatu muzyki nic innego poza mod? na przeróbki kawa?ka „Ayo Technology”. ?enuj?ce? Owszem, i dziwi mnie niezmiernie, ?e nikt do tej pory Centowi tego nie wypomnia?.

Hejterzy 50 Centa i fanatycy has?a G-Unot ju? zacieraj? r?ce, wi?c ?eby nie by?o za weso?o przejd?my na moment na drug? stron? barykady. Tam od d?ugiego czasu znajduje si? niegdy? protegowany, teraz oponent 50 Centa – The Game. Nielojalno?? i gryzienie r?ki, która karmi – to tylko najbardziej oczywiste zarzuty, jakie temu panu mo?na postawi?, gdy? oczywistym jest, ?e to Cutris Jackson zapewni? ogromn? karier? Graczowi z Zachodu. Pójd?my jednak odrobin? dalej. Hejtujcie, denerwujcie si?, wyrywajcie w?osy czytaj?c te s?owa, takie s? jednak fakty – The Game to taki sam, a mo?e nawet i lepiej dopracowany produkt marketingowy jak jego ex-mentor. Z dobrej inteligenckiej rodziny artysta ten nie pochodzi?, ale czy naprawd? wierzycie, ?e to akurat on jest tym prawdziwym cz?onkiem Bloodsów, handlarzem narkotyków niegdy? postrzelonym, cz?owiekiem trz?s?cym podziemnym LA? „On jest, 50 nie. Czemu? Bo tak”. Mo?na sobie w ten sposób jeszcze d?ugo dyskutowa?, a prawda jest taka, ?e na pewno biografia nie jest tym, co mo?e rozstrzygn?? beef na korzy?? której? ze stron. „G-Unot” to has?o chwytliwe, Game jest mistrzem autokreacji i cz??? ?wiata hiphopowego bezmy?lnie powtarza stereotypy dotycz?ce „potyczki” obu panów. K?ótnie internautów trzymaj?cych strony ro?nych obozów s? niemerytoryczne i przepe?nione wulgaryzmami. Czy to naprawd? ma a? takie znaczenie? Czy b?dziemy roztrz?sa?, który z panów jest „bardziej prawdziwy”, wiedz?c, ze przynajmniej po?owa opowie?ci zawarta w ich tekstach to fa?sz, b?d?cy w tym przypadku konwencj?? Mo?e lepiej zwraca? uwag? na warto?? artystyczn? ich dokona?? Prawda – cz?sto nie jest ona najwy?szej próby, ale t? kwesti? b?dzie jeszcze okazja poruszy?.

Game uwielbia dissowa? i rzuca? ksywkami innych wykonawców. Te 2 czynniki b?d? ju? zawsze nieod??cznym elementem jego kariery. Zbli?a si? premiera p?yty „The R.E.D. Album” i jeszcze do tego czasu dostanie si? niejednej osobie. Czemu bowiem porzuca? tak dobry sposób na podniesienie wyników sprzeda?y? Swoj? drog? ciekaw jestem, ile razy jeszcze premiera tego kr??ka zostanie odsuni?ta, i czy Game b?dzie w stanie dobi? chocia? do z?ota. W?tpliwe, ale czas poka?e. Warto jednak przypomnie?, by zako?czy? w?tek reprezentanta Los Angeles, ?e Game mia? moment, w którym zbli?y? si? do 50 Centa. Chodzi o pocz?tek beefu na linii 50 Cent/ Rick Ross, kiedy to pierwszy z panów po prostu mia?d?y? oponenta. Game ewidentnie przy??czy? si? wtedy do nagonki na Rossa, mówi?: „50 eating you boy” (http://www.sohh.com/2009/02/the_game_sides_w_50_cent.html), a gdy ten pod?wign?? si? i przynajmniej chwilowo przesta? o?miesza?, raper z Kalifornii „przypomnia?” sobie, kto jest jego ?miertelnym wrogiem. Teraz by?y cz?onek G-Unit czuje si? bezpieczny, wie, ?e 50 ma du?o spraw na g?owie i od czasu do czasu bezpiecznie mu docina. W jednym z ostatnich wywiadów stwierdzi?: „dla go?cia, który debiutuj?c sprzeda? 10 milionów, powróci? 3 albumy pó?niej ze sprzeda?? na poziomie 160 000 to katastrofa. Naprawd? mi przykro. Je?li potrzebuje mojej pomocy, wypowiem kilka razy jego ksywk?, by pomóc mu si? utrzyma?” (?ród?o: http://www.sohh.com/2009/12/game_feels_sorry_for_50_cents_rap_career.html). ?enuj?ce? Zdecydowanie tak.

Tym sposobem dotarli?my do kwestii chyba najciekawszej – beefu na linii 50 Cent/ Rick Ross. Od czego wszystko si? zacz??o? Od publikacji strony internetowej „The Smoking Gun”, w której to podane by?y dowody na pe?nienie przez Rossa funkcji stra?nika wi?ziennego. Ci??ko o wi?ksze faux pas w ?wiecie hiphopowym. Sam Ross nie przyzna? si? pocz?tkowo do wstydliwej przesz?o?ci. T?umaczy? sytuacj? s?owami: „Moje ?ycie jest w stu procentach prawdziwe. Ci internetowi hakerzy na?o?yli zdj?cie mej twarzy z czasów kiedy by?em nastolatkiem na cia?o innej osoby. Nie uwa?acie, ?e je?li by?aby to prawda, podaliby wi?cej szczegó?ów jak daty albo cokolwiek innego? Dzia?am w przemy?le rozrywkowym i wielu ludzi mnie nienawidzi poniewa? jestem na szczycie. Jak powiedzia?em przed chwil? – moje ?ycie jest w 100 procentach prawdziwe” (?ród?o: http://www.hiphopdx.com/index/news/id.7356/title.rick-ross-exposed-by-thesmokinggun-com). Faktów by?o coraz wi?cej, wi?c reprezentantowi Miami nie pozosta?o nic innego, jak przyzna? si? do uprawianego zawodu: „Tak, to ja. Nigdy nie stara?em si? ukry? mej przesz?o?ci. Umieszcza?em [prawdziwe] imi? i nazwisko na p?ytach. Wytwórnia mia?a mój numer ubezpieczenia. Mia?em wzloty i upadki i to sprawi?o, ?e jestem kim jestem. Nigdy nie donosi?em na ziomków, nigdy ich nie oskar?a?em. Nigdy ?adnego nie zamkn??em, co jest w tym wszystkim najwa?niejsze. Zawsze uwa?a?em, ?e b?d?c sob?, nie jestem nikomu winien wyja?nie?. Jak mówi?, ?e sprzedawa?em dragi, to znaczy, ?e to robi?em. Gdy mówi?, ?e jestem bogaty dzi?ki kokainie to znaczy, ?e jest to prawda. To uliczna przesz?o??, która si? dokona?a” (?ród?o: http://www.hiphopdx.com/index/news/id.7847/title.rick-ross-admits-correctional-officer-past). Ceni? Rossa jako rapera, którym jest nota bene coraz lepszym i dopóki nagrywki trzymaj? poziom, nie obchodzi mnie jego przesz?o??. Móg? zamiast kokainy handlowa? grejpfrutami na przedmie?ciach Miami, móg? sniczowa? zza firanki, móg? wreszcie sprzedawa? kolegów za paczk? fajek – który w ko?cu raper prowadzi takie ?ycie, o jakim nawija? Nie my?leli?cie chyba, ?e Ross naprawd? handlowa? kokain?? A je?li by? dilerem, to najg?upszym w historii, który bowiem handlarz nielegalnymi substancjami otwarcie si? do uprawianego procederu przyznaje? Nie to wszystko jednak jest istotne – najgorsze jest, ?e Officer Ricky po prostu wciska? kit. Clinton k?ama? w sprawie skandalu z Monic? Lewinsky i by?o to gorsze dla Amerykanów ni? sam fakt zdrady, Kwa?niewski k?ama? w sprawie powodów swej niedyspozycji i to by?o krytykowane, bo przecie? takie potkni?cia Polacy by mu wybaczyli. Tak te? by?o z Rick Rossem.

Cho? nie o reprezentancie Miami traktuje ten artyku?, przypomnienie tych kwestii by?o niezb?dne. Ross postanowi? bowiem odwróci? uwag? od niewygodnych dla jego kariery spraw i w numerze „Mafia Music” zaatakowa? 50 Centa. By?a to pierwsza bramka samobójcza. 50 odpowiedzia? (s?abymi) kawa?kami, seri? kreskówek, a przede wszystkim wci?gn?? do gry by?? dziewczyn? Rick Rossa. Czy mo?e by? dla faceta co? bardziej poni?aj?cego, ni? gdy by?a kobieta trzyma stron? najwi?kszego wroga? To w?a?nie w tym momencie, gdy Ross le?a? na deskach, a s?dzia w odliczaniu by? ju? przy ósemce, Game stan?? po stronie Fifty’ego. Co zrobi? artysta z 305? Gdy nie pomog?o nagrywanie marnej jako?ci dissów, w których wyzywa? oponenta od ma?py, zacz?? si? po prostu lansowa?. Niezliczona ilo?? klipów, przekonywanie o statusie „Bossa”, autokreacyjne filmy wrzucane do internetu, kawa?ki, w których brn?? w zaparte przekonuj?c usilnie, ?e jest tym, za kogo go uwa?ano – tak mniej wi?cej wygl?da?a taktyka Ricky’ego. Ross si? lansowa?, a 50 Cent z niewiadomych przyczyn odpu?ci?. Ex-oficer chyba sam nawet uwierzy?, ?e beef wygra?, co zacz?? podkre?la? przy ka?dej mo?liwej sytuacji. Gdy „Deeper Than Rap” zadebiutowa?o na 1 miejscu z do?? przeci?tna sprzeda??, a jak mia?o si? potem okaza? ni?sz? ni? „BISD” (album nie mia? po prostu godziwej konkurencji w tamtym tygodniu), Ross wypu?ci? filmik, w którym jara? si? tym faktem jak dziecko, a jego przydupaski z Triple C’s niemal?e dostawali wielokrotnych orgazmów przed kamer? – by?a to bramka samobójcza numer dwa. Frontman Carol City Cartel poszed? jeszcze dalej i zacz?? w swych wypowiedziach dissowa? samego Eminema. Ten w jakimkolwiek wywiadzie nie zaj?kn?? si? nawet na temat Rossa i zabi? tego? sam? ignorancj?. Ricky, gdy zobaczy?, ?e nie ma odzewu, zaprzesta? praktyki – bramka samobójcza numer trzy. Czwartego gola strzeli? sobie Ross (o czym równie? ju? pisa?em) postanawiaj?c wyda? p?yt? Triple C’s. 50 przerwa? milczenie, zacz?? nabija? si? z tego, ?e nikt Triple C’s nie zna i przewidzia? sprzeda? p?yty „Custom Cars & Cycles” na poziomie 10 tysi?cy. Niewiele si? pomyli?. Pi?ta i ostatnia bramka samobójcza to wypowied? Rossa sprzed mniej wi?cej dwóch tygodni. Raper poproszony o komentarz w sprawie pierwszotygodniowej sprzeda?y kr??ka „Before I Self Destruct” powiedzia?: „?wi?tujemy koniec tej cipki. R.I.P. dla os?a. Pochowali?my go. Dobrze si? z tym czuj?. Nie b?d?cie zaskoczeni, wiedzieli?cie, ?e tak b?dzie…” (?ród?o: http://www.sohh.com/2009/11/rick_ross_on_50_cents_bisd_161k_first_we.html). Poprawcie mnie je?li si? myl?, ale 50 w pierwszym tygodniu sprzeda? wi?cej ni? Ross z „Deeper Than Rap” i Triple C’s razem wzi?ci. Je?li dodamy do wszystkiego filmiki w stylu tego, w którym widzimy scen? samochodow? z czytaniem pozdrowie? z wk?adki „Custom Cars & Cycles”, a w nich zawartym dissem na oponenta, a tak?e ziomkiem Rossa ?miej?cym si? z wyczytywanych sucharów jakby by? to zapis najlepszego skeczu w historii kabaretu, to mamy ju? obraz sytuacji. Maj? wi?c racj? ci, którzy twierdz?, ?e 50 nie zniszczy? Rossa – Ross zniszczy? si? sam. Raper z Nowego Jorku tylko wywo?a? lawin?, a reszta potoczy?a si? naturalnie z jedynie lekkim jego udzia?em.

Ross lansuje si? nadal, nagrywa klipy, pokazuje w internecie swoj? bi?uteri?, a tak?e zakupy samochodowe. Wszystko to jest wyrazem jakiego? kompleksu ni?szo?ci, który powsta? w wykonawcy, a ja czekam a? porzuci te zabawy i zajmie si? na powa?nie nagrywaniem, bo jest obecnie w naprawd? dobrej formie. Co z 50 Centem? Jest pod nieustannym atakiem opinii publicznej, twierdz?cej zgodnie, ?e 161 000 sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu to pora?ka. W tym momencie wynik plasuje si? na poziomie 257 tysi?cy. We?my pod uwag? kilka faktów: 1. Data premiery by?a wielokrotnie odk?adana, co prawie nigdy nie wp?ywa dobrze na sprzeda? kr??ka, 2. Album wyp?yn?? do internetu niemal?e miesi?c przed premier?, 3. 50 Cent nie mia? singla na najwy?szych miejscach listy Billboardu, co wi?cej, nie promowa? specjalnie wydawnictwa du?? ilo?ci? klipów, 4. Artysta nagra? kr??ek w innej, niezbyt komercyjnej konwencji, 5. Z ka?dym rokiem (miesi?cem) p?yty sprzedaj? si? coraz gorzej. Przeanalizujmy sobie sprzeda? innych albumów. Mamy w tym roku 2 hiphopowe (nie podci?gam pod t? kategori? Balck Eyed Peas) platynowe albumy: „The Blueprint 3″ Jaya-Z i „Relapse” Eminema. Ile jest p?yt z?otych? – ka?dy chyba sam potrafi sobie odpowiedzie? na to pytanie. 50 Cent lada tydzi

e? przeskoczy epk? Drake’a i znajdzie si? w ?cis?ej czo?ówce, je?li chodzi o sukcesy komercyjne. Popatrzmy na innych wykonawców – o Triple C’s ju? mówili?my, ale pójd?my dalej – Fat Joe – 8 000, Playaz Circle – 8 000 (wyniki z pierwszego tygodnia), nawet tak uwielbiany i popularny wykonawca jak Kid Cudi ledwo przekroczy? ??czn? ilo?? 200 000 egzemplarzy. Ross sprzeda? ??cznie oko?o 300 000, wi?c równie? zostanie prze?cigni?ty. Nawet nowy Timbaland, wed?ug prognoz, ma osi?gn?? pu?ap ledwie czterdziestu (!!!) tysi?cy. Zastanówmy si? wi?c wspólnie, czy w ?wietle opisanych faktów 257 000 w trzy tygodnie to tak wielka pora?ka? Dla albumu, który wyp?yn?? do internetu tak wcze?nie, albumu z tragicznej jako?ci pierwszym singlem?

Skoro mowa o poziomie nagrywek, warto obali? kolejny popularny mit. „Before I Self Destruct” nie jest p?yt? wybitn?. Owszem, s? mocne momenty, tak naprawd? jednak nie ma ten album ani potencja?u komercyjno-przebojowego, ani czegokolwiek na tyle wyró?niaj?cego si?, by dowarto?ciowa? ulice. „Baby by Me” to zdecydowanie najgorszy singiel 50 Centa w jego karierze i nie pomaga tutaj nawet go?cinny wyst?p Ne-Yo, który swymi refrenami niejeden ju? kawa?ek wyci?ga? na wy?szy poziom. Piosenkarz R&B komentuj?c kwesti? kolaboracji, wypowiedzia? s?owa do z?udzenia podobne do komentarza przy okazji wspó?pracy z Fabolousem nad kawa?kiem „Make Me Better”. Mówi?, ?e pocz?tkowo mia? to by? jego solowy utwór, raper dogra? si? i wysz?o mu to tak dobrze, i? Ne-Yo postanowi? odda? ten track koledze. W tamtym przypadku by?a to jednak prawda, w tym – sztuczne nakr?canie publiczno?ci. Nie jest to jednak jedyny przyk?ad, gdy? na przestrzeni ca?ego kr??ka zdecydowanie nie wysz?y Centowi kawa?ki o kobietach i, co najwa?niejsze, nie pasuj? one tak naprawd? do ca?o?ci kr??ka. Je?li chodzi natomiast o pozosta?e tracki – tu wszystko jest w r?kach producentów. Podk?ady takie jak „Then Days Went By”, „Strong Enough” czy „I Got Swag” ci??ko zepsu?, szczególnie gdy nawija pod nie do?wiadczony raper jakim jest mimo wszystko 50 Cent. Nie robi on jednak nic szczególnego, co mog?o by zapa?? w pami??. Progresu w sk?adaniu rymów nie wida?, a próby zmiany flow nie zawsze wychodz? na dobre. Pojawia si? jaka? innowacyjna chrypa, 50 próbuje przy?piesza? nawijk?, ale tak naprawd? wola?em ju? ten spokojny, melodyjny flow z pocz?tków kariery reprezentanta Nowego Jorku. Wspomnia?em o braku poprawy jako?ci tekstów. We?my za przyk?ad kawa?ek „So Disrespectful”. Jest to niew?tpliwa petarda, track dopieszczony od strony produkcyjnej, d?wi?ki pianina ruszaj? g?ow?, mocny werbel wybija rytm, a szef G-Unit emanuje tak charakterystycznym dla siebie luzem. Wszystko gra dopóki nie ws?uchamy si? w warstw? liryczn?. Rymy Jeezy/ Weezy/ B.G/ Pimp C??? Naprawd? nie trzeba by? wirtuozem pióra, by wymy?li? co? lepszego. Ca?y kawa?ek rozpoczyna si? od zdania: „Your daddy fucks your momma, then fucks your sister” – przyznacie, ?e niezbyt subtelny punchline. Pochwali? mo?na rapera za tekst: „Come on Game, you’ll never be my equal/ Your homies shoot doors, my niggas shoot people” – gra s?ów mo?e nie wybitna, ale na przestrzeni innych dokona? Fifty’ego robi wra?enie. Ewidentnie dobrym momentem kr??ka jest kawa?ek „Psycho”, tutaj te? jednak najbardziej zwracaj? na siebie uwag? refren i zwrotki Eminema. Charyzmatyczny i dobry technicznie track „Ok, You’re Right” znany by? ju? du?o wcze?niej, wi?c niczym nie zaskoczy?. Podsumowuj?c – „Before I Self Destruct” jest p?yt? przyjemn? w odbiorze, do której mo?na wróci? kilka razy, nie niesie jednak ze sob? nic specjalnego; nic co mog?oby j? na sta?e wpisa? do kart historii muzyki rap.

Czy artyku? jest subiektywny? Zapewne tak, gdy? ci??ko jest si? przed tym uchroni?, pisz?c o kwestiach kontrowersyjnych; na pewno nie odzwierciedla pogl?dów ca?ej redakcji Rapgra.com, jedynie podpisanego ni?ej autora. Ka?da opinia jest jednak uargumentowana szeregiem faktów, powo?ywa?em si? równie? na ?ród?a, by nie pojawi?y si? g?osy mówi?ce, ?e cytowane wypowiedzi spreparowa?em. Mój stosunek do tematu zdradzaj? w pewnym stopniu wyra?enia zabarwione emocjonalnie, u?ywa?em ich jednak z premedytacj?, by ubarwi? artyku? i sprowokowa? do dyskusji. Nie jestem fanem czy hejterem 50 Centa ani Rick Rossa, oboj?tne mi by?o kto beef wygra, a tak?e ile p?yt sprzedadz? obaj panowie. Pewne jest, ?e „potyczka” na linii 50 Cent/ Rick Ross, a tak?e ca?a otoczka zaistnia?ej sytuacji, to najciekawsze wydarzenie tego roku w ameryka?skim hiphopie. Artyku? powsta? po to, by u?wiadomi? tym, którzy byli w stanie si? przez ten potok s?ów przedrze?, jak bardzo mo?na rzeczywisto?? kreowa?, jak bardzo mo?na by? za?lepionym w wypowiadaniu opinii o swoim idolu i jak cz?sto nawet osoby znaj?ce si? na rzeczy powtarzaj? wybiórczo dobrane fakty, maj?ce by? potwierdzeniem uprzednio za?o?onej tezy. Kolejno?? powinna by? odwrotna. Artyku? jest bardzo d?ugi, nie chcia?em bowiem upraszcza? za bardzo opisywanych kwestii; nie by?o to jednak do ko?ca mo?liwe, gdy? na ten temat tak naprawd? mo?na by napisa? trzykrotnie wi?cej. Beef mi?dzy Centem i Rossem nied?ugo si? sko?czy, a ja ?ycz? wszystkim fanom rapu, by dosz?o do starcia na linii Curtis/Hova, gdy? by?oby to zapewne wydarzenie pasjonuj?ce na niespotykan? dot?d skal?.

Mr. Chris

Ju? wkrótce oczekiwanie na „Detox” umili Wam nowa biografia Dr. Dre. Autorem opracowania jest Ronin Ro.

„Dr. Dre: The Biography” jest nieautoryzowan? biografi?, której autorem jest Ronin Ro – dziennikarz, który ma na koncie m.in. ksi??k? opisuj?c? powi?zania Bad Boy Records ze ?wiatem narkotykowych bossów czy biografi? Death Row Records.

Biografia Dre zosta?a napisana w oparciu o wywiady, teledyski, filmy i doniesienia prasowe na temat producenta.

„Widzimy jego ?ycie w pewnym okre?lonym kontek?cie – wybrane wa?ne fakty z jego osobistego ?ycia, hity, które wyprodukowa? i to, w jaki sposób prowadzi Aftermath.” – mówi autor biografii.

W ksi??ce pojawi? si? równie? opisy jego stosunków z NWA, Eminemem, 50 Centem czy The Game’em. Dzi?ki zawartym w ksi??ce kontrowersyjnym, a cz?sto nawet, jak twierdzi autor, szokuj?cym informacjom, Ro liczy na sukces.

„Ca?a ksi??ka jest kontrowersyjna. Nie zadowolisz wszystkich. Cz??? osób b?dzie wr?cz oburzona i w?ciek?a – szczególnie fragmentami, w których pojawia si? Eminem, Game i Tupac. Równie ostre reakcje mo?e wywo?a? historia reaktywacji NWA, czy opisanie jak wygl?da teraz praca producenta…” – zapowiada Ro.

Ro zapowiedzia? równie?, ?e w ksi??ce pojawi si? prawdziwa historia stosunków mi?dzy Game’em i Dre. Stosunków, które jak twierdzi autor maj? swoje korzenie w pojawiaj?cych si? od lat plotkach o homoseksuali?mie Dre. Ro twierdzi, ?e ksi??ka wyjawi „co si? naprawd? sta?o” i dlaczego Dre nie ma na „Doctor’s Advocate„.

Jeden z najbardziej cenionych rapperów i zarazem producent reprezentuj?cy Detroit. 16 lat w grze, na koncie 11 solowych albumów, w tym 7 z zespo?em oraz wspó?praca z chocia?by Kool Keithem, Bone Thugz N Harmony, Dayton Family czy te

? Ghetto-E …

Esham niew?tpliwie ukszta?towa? brzmienie rapu z Detroit i do dzisiaj pozostaje inspiracj? dla rapperów z tamtego rejonu i nie tylko. Jego p?yty inspirowa?y do rapowania takich artystów jak chocia?by Brotha Lynch Hung, Eminem, czy te? cz?onków zespo?u Three Six Mafia oraz Bone Thugz N Harmony.

Kim jest Esham i jak wygl?da?a jego kariera mozecie przeczyta? TUTAJ.

Rashaam ‘’Esham’’ Smith przyszed? na ?wiat 20 wrze?nia 1973 roku w Nowym Jorku w szpitalu na Long Island, lecz b?d?c jeszcze dzieckiem, wraz z matk? przeprowadzi? si? do Detroit. Pocz?tkowo balansowa? mi?dzy oboma miastami, aczkolwiek jego artystyczna kariera jest zwi?zana niew?tpliwie z Detroit.

W 1990 roku, b?d?c jeszcze uczniem Osbourne High School, Esham zadebiutowa? albumem „Boomin Words From Hell”, który ukaza? si? nak?adem Reel Life Productions – wytwórni prowadzonej przez Eshama i jego starszego brata. Rapper wielkorotnie podkre?la? w wywiadach, ?e w swoich utworach chce porusza? tematy, o których nikt dot?d nie mowi? i tym albumem wykreowa? swój w?asny mroczny styl okre?lany pó?niej mianem „acid rap”. W tym samym roku Esham pozna? dwóch innych rapperów z Detroit – TnT oraz Mastamind, co zaowocowa?o powstaniem zespo?u Natas.

Na debiut Natas przysz?o czeka? niespe?na dwa lata od momentu powstania zespo?u, bo ju? w po?owie 1992 roku na pó?ki sklepowe trafi? debiutancki album Natas – „Life After Death”. P?yta ta wywo?a?a jednak sporo kontrowersji – rapperów oskar?ano o propagowanie nihilizmu i ateizmu, a tak?e obarczano ich win? za samobójstwo nastolatka z Tennessee. Nie mniej jednak nale?y przyzna?, ?e rok 1992 okaza? si? najbardziej prze?omowy w karierze Eshama – oprócz debiutu Natas rapper wyda? jeszcze dwa solowe albumy „Judgement Day Vol. 1” oraz „Judgement Day Vol. 2” (nagrane zosta?y równie? vol. 3 i vol. 4, aczkolwiek te albumy nie ujrza?y ?wiat?a dziennego).

Oba albumy z serii „Judgement Day” odnios?y sukces artystyczny dzi?ki czemu Esham sta? si? czo?owym rapperem z Detroit. Nie by? to jeszcze jednak szczyt mo?liwo?ci niezwykle utalentowanego 19-letniego rappera. Niespe?na rok pó?niej ukaza? si? jego 4-ty solowy album – „KKKill The Fetus”. W opinii wielu fachowców jest on okre?lany mianem klasyka, a tak?e najlepszym i zarazem najbardziej szokuj?cym albumem w dorobku Eshama. Ok?adka albumu przedstawia nienarodzony p?ód, natomiast piosenka tytu?owa („KKKill The Fetus”) wyja?nia?a dlaczego kobiety uzale?nione od narkotyków powinny podda

? si? aborcji.

Esham pernamentnie nie zwa?nia? tempa. W 1994 roku ukaza? si? 2-gi album Natas – „Blaz4Me”, a tak?e 5-ty solowy album rappera – „Closed Casket”, który mo?na okre?li? pomostem pomi?dzy dotychczasow? twórczo?ci? rappera, a przysz?? twórczo?ci?, której punktem zwrotnym okaza?a si? p?yta „Dead Flowerz” z 1996 roku. Na albumie tym mo?na dostrzec swoist? metamorfoz? na p?aszczy?nie liryczno-tematycznej – teksty o ile by?y nadal szokuj?ce, to jednak, w odniesieniu do poprzednich p?yt, mo?naby je okre?li? mianem „bardziej przyst?pnych”. W tematyce zacz??a dominowa? ta stricte gangsta rapowa, która mimo, ?e pobrzmiewa?a na dotychczasowych p?ytach, to jednak nie by?a tematyk? wiod?c?. O ile album „Bruce Wayne Gotham City 1987” z 1997 roku by? jeszcze swoistym nawi?zaniem do „Judgement Day”, to jednak na p?ytach pó?niejszych wida? wyra?ne odej?cie od tego.

Kiedy w 1999 roku wysz?a p?yta „Mail Dominance” Esham wydawa? si? zupe?nie innym rapperem ni? w pocz?tku kariery. By?a to p?yta zarówno od strony muzycznej jak i vokalno-lirycznej p?yt? konwencjonaln?. Wielu jego fanów pocz?tkowo nie mog?a zaakceptowa? takiego stanu rzeczy, lecz kilka miesi?cy pó?niej za spraw? powrotu Natas wraz z albumem WWW.COM sta?o si? jasne, ?e Esham wszed? na inny poziom.

Ostatnia p?yta Eshama to „A1 Yola” – ukaza?a si? rok temu i by?a wzbogacona poprzez DVD zawieraj?ce teledyski do wszystkich utworów z „A1 Yola”. By?a to pierwsze tego typu wydawnictwo w przemy?le muzycznym.

6 czerwca 2006 roku uka?e si? zestaw „Judgement Day”, na który sk?ada? si? b?d?c 4 cz?sci serii „Judgement Day” (3 i 4 cz??? nie zosta?y dotychczas wydane), a tak?e DVD z zapisem koncertu w Detroit z 2004 roku. Niestety zestaw ten b?dzie wydaniem kolekcjonerskim i uka?e si? jedynie w ilo?ci 1000 sztuk.

DYSKOGRAFIA:

1990 – Boomin Words From Hell
1991 – Homey Dont Play (EP)
1991 – Erotic Poetry (EP)
1992 – Judgement Day Vol. 1
1992 – Judgement Day Vol. 2
1992 – Helterskkketler (EP)
1993 – KKKill The Fetus
1994 – Maggot Brain Theory (EP)
1994 – Closed Casket
1995 – Detroit Dogshit (Greatest Hits)
1996 – Dead Flowers
1997 – Bruce Wayne Gotham City 1987
1999 – Mail Dominance
2001 – Tongues
2002 – Repentance
2005 – A1 Yola

DYSKOGRAFIA NATAS:

1992 – Life After Death
1994 – Blaz4Me
1995 – Doubeliveingod
1997 – Multikillionaire
1999 – WWW.COM
2002 – Godlike
2006 – N Of The World

ho0b

Imi? i nazwisko: Jayceon Taylor
Zanany jako: The Game
Data urodzenia: 29 listopada 1979
Reprezentuje: Cedar Block, Compton, Kalifornia

Historia The Game przypomina histori? wielu innych rapperów. Urodzony w Compton, wychowany na ulicy, postrzelony 5 razy, cudem uchodzi z ?yciem. Rapuje. Odkryty przez Dr.Dre wydaje album, który robi niez?e zamieszanie w rapowym ?wiatku. Bum – staje si? prawdziw? gwiazd?. Kim jest The Game?

Swój przydomek Game zawdzi?cza babci. Jako dzieciak Taylor by? pe?en energii. Lubi? si? bawi?, gra? – ci?gn??o go do koszykówki, biegania, jazdy na rowerze. St?d Game. ?ycie m?odego rappera nie by?o jednak us?ane ró?ami. “Dzieci?stwo mia?am zjebane, ale nie by?o to nic dziwnego dla kogo?, kto mieszka? w mojej dzielnicy”. W wieku o?miu lat, z powodu k?opotów jakie mieli jego rodzice (oboje byli cz?onkami Crips), rapper trafi? do rodziny zast?pczej, gdzie sp?dzi? osiem lat. Okres ten nazywa swego rodzaju wi?zieniem. Nawet po powrocie do matki szcz??cie nie trwa?o zbyt d?ugo. Jego starszy brat, Jevon, zosta? zamordowany. Game zacz?? si? zadawa? ze swoim drugim starszym bratem – Big Fase 100, cz?onkiem Bloods. Fase nie chcia?, by jego m?odszy brat wchodzi? do gangu. Prewencja jednak nie pomog?a – Game zacz?? t? niebezpieczn? zabaw?, a najwa?niejszym zadaniem Fase’a sta?o si? nauczenie go twardej szko?y ?ycia i przetrwania.

W 1999 roku Game sko?czy? szko?? ?redni?. Wtedy te? zastrzelono starszego adoptowanego brata artysty, Charlesa. Game na powa?nie zacz?? anga?owa? si? w ?ycie gangu. Krad? samochody, handlowa? narkotykami, bra? udzia? w strzelaninach. Zrezygnowa? z edukacji i profesjonalnej gry w kosza, która by?a jego przepustk? do lepszego ?ycia. Skoncentrowa? si? na tera?niejszo?ci, a t? by?a ulica. ?ycie nie by?o ?atwe równie? dla matki Game’a. Nie mog?c znie?? sytuacji, wyrzuci?a syna z domu.

W 2000 roku Game przeprowadzi? si? z bratem do s?siedniego miasta, gdzie razem przej?li tamtejszy rynek narkotyków. Nie by?o to dobre posuni?cie. 1 pa?dziernika 2001 roku Game zosta? napadni?ty we w?asnym mieszkaniu. By?o gro?nie – rapper zosta? postrzelony pi?? razy i zapad? w ?pi?czk?. Wszystko dobrze si? sko?czy?o, jednak wydarzenie tego dnia by?o dla Game’a najwi?sz? nauczk? i na zawsze zmieni?o jego ?ycie. Jak mówi: „Mo?e to zabrzmi dziwnie, ale ciesz? si?, ?e mi si? to przytrafi?o. Gdyby nie to, prawdopodobnie by?bym teraz martwy. Ka?dy, kto by? o krok od ?mierci wie, ?e mia? du?o szcz??cia. Poza tym czu?em, ?e wystarczaj?co du?o w ?yciu przeszed?em i co? mi si? od niego nale?y. W ko?cu mog?em spe?ni? moje marzenie”.

Dochodz?c do zdrowia, zacz?? pisa?. Chcia? sko?czy? z dotychczasowym ?yciem i znale?? dla siebie now? drog?. „Nie chcia?em umiera? dla jakiego? gówna. Zacz??em pisa? o swoim ?yciu i je analizowa?. Na jednej stronie wypisa?em legalne rzeczy, które móg?by robi? – by? rap, handel nieruchomo?ciami, powrót do szko?y i gra w kosza” – wspomina. Co wybra? – sami wiecie.

Game zacz?? na powa?nie interesowa? si? rapem. Dok?adnie studiowa? albumy „The Chronic” Dr. Dre, „Ready To Die” Notoriousa B.I.G., „Reasonable Doubt” Jay-Z, „Death Certificate” Ice Cube’a, „Doggystyle” Snoop Dogga, „All Eyez On Me” 2Paca, wszystkie p?ytki Kool G Rap i NWA. Z czasem historie o ?yciu przeistoczy?y si? w teksty kawa?ków. „Zmiksowa?em w jeden wszystkie style. Dlatego niektórzy mówi?, ?e brzmi? jakbym by? z Wschodniego Wybrze?a, mimo ?e rapuj? o Zachodnim” – mówi. Kto by? dla niego najwi?kszym autorytetem? Cube, Jay-Z, Snoop, Pac i Notorious. Game podkre?la jednak, ?e w swoich utworach nie kieruje si? tym, co mówili inni, tylko swoimi do?wiadczeniami i sercem. „Opowiadam swoj? histori?. Nie chc? nikogo zadowala?, nikogo poza sob?. Nie mówi? nikomu, ?eby bawi? si? w dealowanie czy gangsterk?. Ja sprzedawa?em narkotyki, bo to by?a moja ostatnia deska ratunku – mia?em cztery siostry i starszego brata i na ?wi?to Dzi?kczynienia jedli?my [p?atki] Cheerios. Wzi??em bro? do r?ki, gdy moje ?ycie by?o w niebezpiecze?stwie. Je?li nie chcesz o tym s?ucha?, zatkaj uszy. Nie gloryfikuj? ?ycia jakie wiod?em, bo nie ?ycz? nikomu takiego ?ycia. Jestem zwyk?ym cz?owiekiem, który wychowa? si? w ‘hood’ i jedyne czego pragn??, to si? stamt?d wydosta?”.

I rzeczywi?cie, ameryka?ski sen si? spe?ni?. Game nie musi wi?cej martwi? si? o to, z czego zap?aci rachunki. Na pocz?tku tego roku w Aftermath/G Unit/Interscope ukaza? si? debiutancki album Game’a „The Documentary”. P?yta osi?ga status poczwórnej platyny w skali ?wiata, w du?ej cz??ci dzi?ki rewelacyjnym producentom, jak Just Blaze, Kanye West, Cool & Dre, Havoc, Hi-Tek, Buckwild, Timbaland, Dr.Dre. Swoim nazwiskiem p?yt? firmowali sami znani arty?ci – Snoop Dogg, 50 Cent, Nate Dogg, Busta Rhymes, Eminem. To na pewno pomog?o.

Swoj? p?yt? Game dorzuci? kolejne trzy grosze do muzyki, na której si? wychowa?. Taylor nie ukrywa, ?e muzyka odegra?a du?? rol? w jego ?yciu – st?d tatua? „NWA” na klatce piersiowej.
“Du?o dzisiejszego rapu to pieprzenie, które nic nie mówi i nic nie znaczy dla ludzi ?yj?cych w ‘hood’. Nie chc? nikogo krytykowa?, ale nie rozumiem po prostu co si? dzieje obecnie z hip hopem. NWA, Biggie, 2Pac, Snoop i Jay-Z, oni wszyscy mieli co? do powiedzenia. Potem, gdy zmar? Biggie, Pac i Eazy co? si? zmieni?o. Prawie pozwolili?my rapowi umrze?. Na szcz??cie Eminem uratowa? hip hop, a 50 zrobi? gangstersk? pobudk?. Czuj?, ?e teraz moja kolej. Czuj?, ?e to moje miejsce” – mówi Game. I rzeczywi?cie, wpasowa? si? w sytuacj? idealnie. Z pewno?ci? ha?as by?by mniejszy, gdyby nie pomoc G-Unit, a zw?aszcza Dr.Dre. Droga do Dre nie by?a prosta. Game nagra? demówk?, któr? jego brat sprzedawa? prosto na ulicy. Demo dotar?o do D Mac’a. Ten przekaza? je Big Chuck’owi, który pracowa? wówczas w Aftermath. “Najwa?niejszym momentem w mojej karierze by? moment, gdy w 2002 roku wszed?em do studia Dr.Dre, a on powiedzia?, ?e s?ysza? moje freestyle i chce ze mn? podpisa? umow?. Czy stara?em si? by? cool? By?em sparali?owany! Dre wci?? mnie fascynuje. Facet przez prawie 20 lat by? na samym szczycie. Wch?anianie wiedzy od tego muzycznego geniusza daje mi 20-letni? przewag? nad wszystkimi innymi” – kadzi Doktorkowi. „NWA by?o dla mnie jak ojciec. Poza Michealem Jordanem byli dla mnie jedynymi wzorcami do na?ladowania. Eazy by? ojcem hardcoru, dlatego nie rozumiem dlaczego, gdy mówi si? o rapie, tylko grzeczno?ciowo si? o nim wspomina”.

Prac? Game’a sta? si? przemys? muzyczny. Koncerty, wywiady, Black Wall Street.

Rapper mo?e zaj?? si? teraz nie tylko karier?, ale przede wszystkim rodzin?. W 2003 roku urodzi? si? mu syn – Harlem Caron Taylor. By? to dla niego jeden z najwa?niejszych i najwspanialszych dni w ?yciu. Nie ukrywa, ?e to ze wzgl?du na rodzin? zacz?? si? profesjonalnie zajmowa? rapem. Dziwki, z?ote ?a?cuchy i wielkie trasy nie mia?y dla niego znaczenia. Game zawsze powtarza, ?e syn jest dla niego najwa?niejszy. Reszta si? nie liczy.

Nie wiemy jeszcze kiedy uka?e si? kolejny album Game’a. Artysta zapowiada jednak, ?e nie zamierza odgrzewa? tego samego kotleta i powtarza? tego, co zosta?o ju? powiedziane na „The Documentary”. „Nast?pny album b?dzie o tym, jak ?yj? obecnie – a obecnie ciesz? si? ?yciem”. Có?, po?yjemy, zobaczymy.

Kto jest najbardziej znienawidzonym raperem w Stanach Zjednoczonych? 50, Ja Rule, Jay-Z, Eminem? Nie – osoba, któr? mam na my?li, to modelowy wr?cz przyk?ad bezczelnego skurczybyka. Raper, który twierdzi, ?e przede wszystkim jest producentem, raper, który w kawa?kach nawija o dziwkach, z?ocie, klubach i seksie z ledwo co poznanymi super modelkami. Artysta, który na szyi nosi metrowego golda z 30 cm symbolem dolara.

Raper z Nowego Jorku. Reprezentant South Jamaica Queens. Mieszka z kobiet?, która pojawia si? na prawie wszystkich jego ok?adkach: Evil E – jego babci?.

Panie i Panowie – przedstawiam Wam J-Zone!

J. Mumford aka J-Zone aka Captain Backslap. Cz?onek nikomu nie znanego crew – Old Maid Billionaires jest raperem do?? nietypowym. W sytuacji, gdy 99% raperów rymuje o dupach, koksie, 40 metrowych limuzynach i strzelaniu do wszystkiego co si? rusza, J idzie pod pr?d. G?ównym tematem jego utworów s? podrabiane z?ote ?a?cuchy, pi?kne i bogate kobiety, które mog?yby mu postawi? obiad, gdyby tylko chcia?y si? z nim umówi?, rozpadaj?ce si? samochody, które dostaje od babci na kolejne urodziny i ogromne przyrodzenie, które sprawia, ?e nasz bohater nie chodzi do klubów (bo jak rymuje – jego kutas si? nie zmie?ci na parkiecie).

Swoj? przygod? z rapem J-Zone rozpocz?? na pocz?tku lat ’90. Zainteresowa? si? bitmejkingiem, gdy zobaczy? w akcji Large Profesora. Mia?o to miejsce w Power Play Studios, w którym to m?ody Captain Backslap odbywa? praktyki. J uwa?a, ?e to wydarzenie zmieni?o ca?e jego ?ycie. Porzuci? karier? funkowego basisty i postanowi? zosta? gwiazd? rapu.

Za zarobione przez wakacje pieni?dze (niestety nie wspomina, czy by?o to siano z dillowania, wymusze?, str?czycielstwa, czy mo?e dosta? je od babci) kupi? sampler i…no w?a?nie. Na dwa lata zaszy? si? w piwnicy i trzaska? bity na nielegalne lokalnych sk?adów.

Kolejnym prze?omowym wydarzeniem by?a dla niego praca w studiu, w którym nagrywa? Slick Rick. Trafi? tam przez niejakiego Vance Wrighta, który by? producentem i did?ejem legendarnego ju? wtedy rapera. I tak oto w wieku 17 lat nasz bohater na powa?nie wszed? do rap biznesu. Pocz?tkowo oczywi?cie uczy? si? in?ynierii d?wi?ku pod czujnym okiem Wrighta realizuj?c nagrania m.in. dla Nice-n-Smooth, Grand Puba czy Amil.

Rok pó?niej, czyli w 1995 roku J-Zone dosta? pierwsz? szans?. Wspólnie z Nice-n-Smooth wyprodukowa? kawa?ek “Fool I Got Your Back” dla niejakiego Preacher Earla. Utwór sko?czy? w boksie z winylami, jako, ?e pojawi? si? tylko i wy??cznie na singlu (zreszt? wydanym w 300 egzemplarzach). W tym samym czasie sko?czy? liceum i wybra? si? na studia do Purchase College, uniwerku, który kszta?ci?, co chyba nietrudno wydedukowa? – muzyków. I tam w?a?nie Captain Backslap nagra? swój pierwszy pe?nometra?owy i pe?noprawny album. P?yta Music For Tu Madre by?a nie tylko debiutem J-Zone, ale równie?…jego prac? magistersk?!

Oficjalnie wydana zosta?a w 1999 roku nak?adem Old Maid (Stara Panna) Entertainment – wytwórni, której J jest wierny do dzisiaj. Nak?adem tej wytwórni ukaza?y si? równie? pozosta?e cztery albumy artysty: A Bottle Of Whup Ass (2000), Pimps Don’t Pay Taxes (2001), $ick Of Bein Rich (2003 – wydana wspólnie z Fat Beats Records) oraz A Job Ain’t Nuthin But Work (2004).

Ka?dy album rapera jest bardzo ?atwo rozpoznawalny – techniczne, minimalistyczne bity jego autorstwa oraz ironiczne teksty (w??czaj?c w to autoironi? i dissowanie ka?dego, nawet go?ci, którzy razem z nim nawijaj

? w kawa?ku) znalaz?y wiern? grup? odbiorców. Jak sam J mówi: „Sprzeda?em tyle p?yt, ?e wystarczy?o mi na kupienie tego wysadzanego brylantami golda, który nosz? na szyi”. Chwil? pó?niej dodaje, ?e ?a?cuszek kosztowa? 10 dolarów, a znaczek dolca jest plastikowy.

Autentyczna zabawa, któr? s?ycha? w jego bitach i tekstach zaskarbi?a mu tak?e sympati? artystów. Na jego p?ytach pojawiali si? m.in. Masta Ace, J-Ro, King T czy Selph Titled. Captain Backslap produkowa? równie? bity dla takich artystów jak: Biz Markie, Akinyele, Casual, Celph Titled, Louis Logic, Prince Po, Copywrite, Vast Aire, High & Mighty, RA the Rugged Man, Tame One, GM Grimm, 7L & Esoteric czy…Princess Superstar.

Poza produkowaniem bitów, nagrywaniem tekstów i wydawaniem p?yt we w?asnej wytwórni, J-Zone jest równie? cenionym did?ejem. Z typowym dla siebie podej?ciem opowiada o graniu w klubach: „W klubach gram zwykle gangsta rap, który sprawia, ?e ludzie rzucaj? we mnie butelkami, a panny uciekaj? z parkietu. Ale pierdol? to. Dla mnie imprezowe kawa?ki nagrywaj? N.W.A, Too $hort, Poison Clan czy Geto Boys. Czasami, jak nikt we mnie niczym nie rzuca, puszcz? jaki? gor?cy Funk”.

Ca?e zamieszanie wokó? siebie podsumowuje krótkim „Fuck You, Pay Me”.

Dyskografia:

1996

Preacher Earl: „Fool, I Got Your Back (Promo „12)”

1999

J-Zone: Music For Tu Madre (LP)
Doug Munro and II-V-I: „Bumpin’ (Remix)”

2000

J-Zone: A Bottle Of Whup Ass (EP/LP
The Runaways: “You Don’t Understand”
J-Zone Instrumentals Vol.1 (EP
J-Zone: “Zone For President” b/w „Metrocard Millionaires” (“12

2001

The Runaways: “You Don’t Understand (Remix “12)”
J-Zone f. Old Maid Billionaires (Huggy & Al-Shid): “Live From Pimp Palace East” b/w „Fuckin Up The Money” & „S.H.I.D (Part 4)”
J-Zone f. Old Maid Billionaires (Huggy & Al-Shid): Pimps Don’t Pay Taxes (LP)
J-Zone: Instrumentals Vol. 2 (EP)
Eastern Conference All-Stars: “EC All Stars (Part 1)”
J-Zone: “Q&A” b/w „County Check Pimpin’” (“12)

2002

Jehst, J-Zone & Harry Love: “Staircase To Stage” (“12)
Princess Superstar: “I Love You”
High & Mighty: “Artilery”
Al-Shid: “Ign’ant” b/w „Fight Club” (“12)
H.U.G.: “F-ckin Wit Hug” b/w „Rebel Radio” (“12)
J-Zone: The Lost Instrumentals (EP)
Diversion Tactics: “Pounds & Cents”
Cage: “Stoney Lodge”
Danger Mouse & Jemini: “Take Care of Business”
J-Zone: “S.L.A.P.” b/w „Ho Kung-Fu” & „County Check Pimpin’ Remix)” (“12)
R.A. The Rugged Man: “Brawl”
Al-Shid: “The Big Hit” b/w „M.A.T.H.” (“12)

2003

Tame One: “Heat”, “Tame As It Ever Was” & “Slick Talkin’”
Cage: “Too Much (Remix)”
J-Zone: “Calamine Lotion (Pt. 3)” (Lexolium 3 Compilation)
J-Zone: “5-Star Hooptie” b/w „Eatadiccup” (f. Celph Titled) (“12)
J-Zone: The Gold Plaque Instrumentals (EP
J-Zone: “Lightweight” (Beer: The Movie- Soundtrack
J-Zone: $ick of Bein Rich (LP)
Wordsworth: „Not Me”
Biz Markie: “Chinese Food”
J-Zone: $ick Of Bein Rich Instrumentals
J-Zone: „Choir Practice” (f. King T & J-Ro) b/w „Alley Oop” & „Lightweight”

2004

Lexicon: Rock Remix (f. J-Zone, Celph Titled, Styles of Beyond & Louis Logic)
GM Grimm: „Taken” b/w „Dancing” („12)
Akinyele: „Ak-Nel” & „In The Zone”
Prince Po: „Meet Me At The Bar” (f. J-Ro & J-Zone) & „It’s Goin’ Down”
7L & Esoteric: „Rhyme Saga”
Leak Bros.:”G.O.D.”
J-Zone: Pink Cookie Instrumentals (EP)
J-Zone: „A Friendly Game Of Basketball” b/w „$poiled Rotten” (f. Celph Titled) („12
J-Zone: A Job Ain’t Nuthin But Work (LP)
J-Zone: A Job AIn’t Nuthin But Work Instrumentals (LP)
The Odd Couple: „Open The Mic” (f. J-Zone, Celph Titled & JJ Brown)

2005

J-Zone: „Greater Later Remix” & „Greater Later” (f. Devin the Dude) b/w „The Art Of Shit Talkin” („12)
Copywrite: „Happy Hour”
J-Zone” Gimme Dat Beat Fool- The J-Zone Remix Project
Access Immortal: „Monday Night Raw”
Da Beatminerz: „Check 1,2″ (f. J-Zone, Karniege & Poison Pen)

Co ??czy Mos Defa, Justina Timberlake’a, 50 Centa, Ja Rule’a, Method Mana, The Roots, Snoop Dogga, Eve, Jadakissa,Beyonce i Eminema? Producent. D?wi?kowiec Dr Dre, cz?onek The Roots. Autor takich hitów jak Still Dre, X, U got me, Lean Back, Me, Myself and I, Break Ya Neck…Bia?y. ?yd. Powszechnie uwa?any za najzdolniejszego producenta prze?omu wieków. Panie i panowie – przed Wami Scott Storch.

Dla wi?kszo?ci odbiorców rapu Scott Storch pojawi? si? w 2004 roku, gdy triumfy ?wi?ci?y klubowe bangery Terror Squadu – Lean Back i Ja Rule’a – Clap Back. Wielu fanów The Roots by?o zdziwionych i oburzonych kawa?kiem „Don’t say nuthin”, który prezentowa?, cytuj?c dziennikarzyn? pewnego polskiego miesi?cznika „marn? kopi? elektrycznych bitów Timbalanda”.

Scott Storch powróci? na usta wszystkich w 2005 roku, razem z premierami albumów The Game i 50 Centa. Okaza?o si?, ?e najwi?ksze hity na ich albumach s? autorstwa jakiego? Storcha. „Candy Shop” i „Westside Story” ?miga?y w klubach, a co wi?kszy rozkminiacze zastanawiali si? kim do cholery jest ten Scott Storch ?!

Obecnie Storch przygotowuje p?yt? producenck?, zabawia si? w ?ó?ku z Lil’ Kim i handluje Bentleyami i Rollsami w Miami. Ale zacznijmy od pocz?tku.

Jak wszystko w Stanach, ta historia zacz??a si? dawno, dawno temu. W latach 90′ XX wieku. Wtedy to, nikomu nie znany, m?ody bia?y ch?opta? dosta? dar od losu. W Filadelfii, mie?cie, w którym Storch si? urodzi?, triumfy zacz?li ?wi?ci? panowie z The Roots. Traf chcia?, ?e los zmusi? ich do szukania konkretnego klawiszowca.

Urodzony w liberalnej ?ydowskiej rodzine Scott od dziecka pasjonowa? si? instrumentami klawiszowymi. Jako, ?e plumka? na nich od kilkunastu lat, doszed? do wniosku, ?e kto jak kto, ale on jest idealnym kandydatem dla Rootsów. Spotka? si? z nimi, pokaza? co potrafi. I ruszy? z nimi w tras?.

I tak w 1993 roku, w wieku 18 lat! Scott Storch wszed? w ?wiat muzycznego szo?biznesu. Wtedy to ukaza?a si? p?yta The Roots – Organix, na której w?ród producentów s? wymienieni ?uestlove oraz…Scott Storch w?a?nie. Do dzisiaj Scott Storch uwa?a si? za cz?onka/za?o?yciela The Roots. I ma ku temu pe?ne prawa! Storch pojawia si? na wszystkich p?ytach filadelfijskiej ekipy. Jest równie? autorem najwi?kszych hitów The Roots. Wystarczy wymieni? tu chocia?by „You got me”, „What you want”, „Adrenaline” czy wreszcie „Don’t say nuthin”.

Najwi?cej jednak Scott Storch zawdzi?cza Dr Dre. To w?a?nie on doceni? m?odego klawiszowca z Filadelfii. Obydwu panów pozna?a Eve, której p?yty etatowo produkowa? duet Storch/Dre. Zadowolony ze wspó?pracy i b?d?cy pod wra?eniem talentu Scotta, Dre zleci? mu produkcj? singla promuj?cego d?ugo oczekiwany LP – „Chronic 2001„. Storch wspi?? si? na wy?yny swoich mo?liwo?ci i stworzy? dzie?o ponadczasowe. „Still Dre” wymienia si? jednym tchem obok „Fuck with Dre Day”, „What’s my name” czy „Nuthin’ but a ‘G’ thang” jako najwi?ksze dokonania producenckie Dr Dre. Problem w tym, ?e „Still Dre” w ca?o?ci stworzy? Scott Storch.

Gdy „Chronic 2001″ wskoczy?o na pierwsze miejsca list sprzeda?y, a „Still Dre” królowa?o w klubach, Storch postanowi? zrenegocjowa? jego umow? z Dre. W mediach gruchn??a wiadomo??, ?e Dre kupi? bit od „producenta z Izraela”, a tekst od Jay Z. Dre zaj?ty produkcj? albumu Xzibita, zignorowa? ca?e wydarzenie. Nie zra? ony niczym Storch uda

? si? do s?du i postanowi? wyci?gn?? od Dre hajs z ma?? pomoc? organów ?cigania. Ca?a sprawa sko?czy?a si? ugod?. Jej kwoty nie podano do publicznej wiadomo?ci, jednak?e krótko potem Storch kupi? w Miami hacjend? za jedyne 6,5 mln dolców.

Nast?pne lata to ca?kowita dominacja Dr Dre jako producenta. Bity dla Xzibita, Gwen Stefani, Eve, Eminema, Method Mana, Redmana, Busta Rhymes’a, wreszcie 50 Centa i G-Unit przeczy?y opiniom, ?e Dre wypali? si? po wydaniu Snoop Doggy Dogga. W tle pojawia?o si? nieprzerwanie nazwisko Scotta Storcha. Dopiero w ubieg?orocznym wywiadzie dla magazynu XXL ujawni?, ?e jest wy??cznym producentem wi?kszo?ci bitów podpisanych jako Dr Dre/Scott Storch.

Po dziesi?ciu latach tkwienia w cieniu Storch postanowi? stan?? w pierwszym szeregu. Jak sam podkre?la: „Na pocz?tku mojej kariery wielu artystów i ludzi z bran?y traktowa?o mnie z góry. Nikomu nie przysz?o do g?owy, ?e mog? odnie?? sukces. W ko?cu jestem bia?y. No i jestem ?ydem”. Po ubieg?orocznych sukcesach Terror Squadu, Fat Joe, Ja Rule’a i..Beyonce Storch postanowi? wej?? na nast?pny poziom swojej kariery. Po produkcjach dla Eminema, 50 Centa, Game’a, Mario i Faith Evans, przysz?a kolej na p?yt? producenck?. „Mam w g?owie umow? z majorsem. Trafi?em na swoje pi?? minut i mam zamiar je wykorzysta? tak bardzo, jak to tylko mo?liwe.”

Wybrane produkcje Scotta Storcha:

The Roots – Ca?a dyskografia: klawisze, produkcja
Dr Dre – Still Dre
Xzbit – X
Snoop Doggy Dogg – The Last Meal (g?ówny producent p?yty)
Eve – Let me blow ya mind
Mystikal – Tarantula, Alright
Mos Def – Brown Sugar
Angie Martinez – A new day
Onyx – Wet the club
Busta Rhymes – Bladow!!
Busta Rhymes – Break ya neck
Nelly feat Justin Timberlake – Work It
Rahzel – Carbon Copy (I Can’t Stop)
Method Man & Redman – Let’s Do It
Mobb Deep – Infamy (trzy utwory – Live Foul, I Won’t Fall, There I Go Again)
Westside Connection – The Streets
Beyonce – Baby Boy
Beyonce – Naughty Girl
Beyonce – Me, Myself And I
G-Unit – Poppin’ Them Thangs
Memphis Bleek – M.A.D.E. (dwa utwory: We Ballin’, Murda Murda)
Fabolous – Round & Round
Jadakiss – Kiss Of Death (dwa utwory: Time’s Up, U Make Me Wanna)
Terror Squad – Lean Back
Mario – Let Me Love You
Method Man – Let’s do it
T.I. – Urban Legend (dwa utwory: Get Ya Shit Together, Chillin With My B*tch)
Justin Timberlake – Cry me a river
Nelly Furtado – …On The Radio / Turn Off The Light
Boogiemonsters – Riders Of The Storm: The Underwater Album

Na podstawie XXL, The Source, Discogs, Mtv

Krzysiek Pra?anowski

W Polsce coraz wi?ksz? popularno?? zdobywa dancehall, reggae czy dub. Wi?kszo?? m?odzie?y zafascynowana nowymi soundystemami nie zdaje sobie sprawy z tego, ?e u podstaw wspó?czesnego polskiego Dubu tkwi Joint Venture Sound System. Oddajmy wi?c cze?? pionierom!!

JOINT VENTURE SOUND SYSTEM

Projekt JOINT VENTURE SOUND SYSTEM narodzi? si? w g?owie DJ Bass Reprodukktora Xi?dza Makena I w 1988 roku i by? jedn? z pierwszych w Polsce form alternatywnej zabawy tanecznej z kreatywn? funkcj? DJ’a b?d? MC. Mia?o to i ma wiele wspólnego z ide? jamajskiego sound systemu. Sound system to nie dyskoteka na marnych kolumienkach zgrzytaj?cych sopranami ze ?pi?cym, milcz?cym tzw. „prezenterem” b?d? elokwentnym panem zach?caj?cym do “bia?ego tanga”. Nie jest to te? typowa impreza techno gdzie cz?sto nie s?ycha? i nie wida? za bardzo, ?e zmieniaj? si? DJ’e a ca?o?? podporz?dkowana jest idei „równania beatu”.

To bardziej jakby koncert puszczony z p?yty – pe?na dynamika spotkania, full kontakt z t?umem, mocne g?o?niki basowe hucz?ce niesamowit? energi? dubu czy technologicznego uderzenia. Od sound systemów z Kingston ró?ni go to, ze nie gra tylko i wy??cznie jamajskich wibracji – tu muzyka zró?nicowana jest od dub i reggae w klasycznej formie do global beat – etnotechno, digital dub, funk, dancehall, ragga, jungle, drum’n’bass, ska, big beat a czasem nawet odrobiny ostrego hardcorowego czadu. To d?wi?ki dla ludzi o szerokich horyzontach i jak potwierdza wieloletnia i regularna obecno?? JVSS na scenie klubowej, wcale nie ma ich tak ma?o.

Mo?esz si? spodziewa? swoistej edukacji poprzez taniec – prezentacji interesuj?cych, szerzej nieznanych wykonawców a nie kolekcji dawno os?uchanych albumów z list przebojów. Tu us?yszysz specjalne dubplate’y Daddy Freddy’ego z Rootsmanem, Dayjah, Lecturera z Michaelem Brooksem czy Zion Train Sound System, nagrane specjalnie na imprezy JOINT VENTURE SOUND SYSTEM. Tu zata?czysz do remixów ACTIVATORA… JVSS stara si? ??czy? we wspólnym tanecznym szale?stwie ludzi z ro?nych stron sztucznych muzycznych barykad – podobnie jak czyni to od lat brytyjski ON – U SOUND SYSTEM.

JVSS gra? swoje imprezy w wielu salach i miejscach na otwartym powietrzu na terenie ca?ego kraju. Du?o tanecznych celebracji z ich udzia?em odby?o si? równie? na terenie Niemiec i Czech. Gdy starczy czasu wyst?puj? równie? na w?asnych ?mieciach w Zgorzelcu, Bogatyni i pobliskim niemieckim Goerlitz. Trudno by?oby dzi? policzy? wszystkie imprezy, w którym JVSS wzi?? udzia?. Do najbardziej presti?owych ich wyst?pów nale?? m.in. plenery i du?e imprezy klubowe razem z tak renomowanymi zespo?ami jak HYPNOTIX, SKAFERLATINE, LES EJECTES, SUBMISSION, ROOTSMANEM, DUB SYNDICATE, ZION TRAIN, TRANSGLOBAL UNDERGROUND, BLACK UHURU. Trasa „SOUND SYSTEM CLASH ‘98” w sk?adzie ROOTSMAN i JVSS by?a pierwsz? regularn? tras? sound systemów w Polsce. Oprócz tego wyst?powali na wielkim festiwalu „Folk Fest” w Krotoszynie (1997), Juwenaliach ’98 w Katowicach i S?upsku oraz festiwalu gothic – industrial – techno „Castle Party ‘97” na zamku w Bolkowie, gdzie po raz pierwszy zaprezentowany zosta? przez nich set wy??cznie elektronicznej tanecznej muzyki roots. Podobnie by?o na wielkiej andrzejkowej imprezie „Techno Industrial Fest” w opuszczonej fabryce w Boles?awcu, gdzie wype?niali swoimi roots technologicznymi d?wi?kami jedn? z trzech tanecznych sal.

W kilku fanzinach, gazetach oraz magazynach „Brum”, „Plastik” czy „Newsweek” ukaza?y si? wywiady z JVSS b?d? obszerne o nich materia?y.

Jednym z najbardziej spektakularnych wyst?pów sound systemu to pierwszy chyba w historii polskiej muzyki piracki sound system na du?ym festiwalu, czyli nielegalne pojawienie si? z g?o?nikami, ?wiat?ami, agregatami i ekip? zaprzyja?nionych DJ’ów ze Zgorzelca na festiwalu “Przystanek Woodstock” w ?arach w 1998 roku. Mimo niech?ci organizatorów JVSS zastosowa? metod? faktów dokonanych i zapewni? wielogodzinn? niespodziewan? zabaw? dla setek zaskoczonych ludzi z ca?ej Polski w ?rodku miasteczka namiotowego.

JOINT VENTURE SOUND SYSTEM to nie tylko sama muzyka – tu równie? istotny jest przekaz. Szczególnym szacunkiem obdarzani s? arty?ci, którzy oprócz ciekawej muzyki maj? co? ciekawego do powiedzenia. Formu?? JVSS jest sound system promuj?cy pozytywn? ?wiadomo?? i potrzeb? zmiany. St?d te? zdarza?o si?, ze sound system wyst?powa? na imprezach wspieraj?cych pewne okre?lone cele – np. dzia?ania proekologiczne. W trakcie imprez pojawiaj? si? teksty, komentarze i sample które dla niektórych osób mog? wyda? si? polityczne. Ca?o?? nie pozbawiona jest specyficznego anarchistycznego humoru.

JVSS funkcjonuje w dwuosobowym sk?adzie. Pseudonim DJ Bass Reprodukktora Xi?dza Makena I wzi?? si? st?d, ?e lubi reprodukowa? bass ubrany w sutann? b?d? ornat, co w miejscach w których wyst?puje wzbudza cz?sto sensacj? w?ród portierek, barmanek i zgo?a normalnych ludzi. Zajmuje si? selekcj? muzyki oraz prac? na mikrofonie i megafonie. DJ Maken organizuje trasy i koncerty wielu ?wiatowych artystów cz?sto przy okazji supportuj?c ich z JVSS. Ma z tego powodu bie??ce kontakty z wieloma grupami i wytwórniami p?ytowymi. Wcze?niej zajmowa? si? dziennikarstwem muzycznym wspó?pracuj?c z kilkoma rozg?o?niami radiowymi oraz czasopismami/fanzine’ami.

Drugi aktywista sound systemu to Activator, który w trakcie imprezy odpowiedzialny jest za psychodeliczny mix g?osu, sampli, syren i granej z p?yt CD i MD muzyki korzystaj?c z cyfrowych multiefektów. Jest równie? „technikiem” dbaj?cym o programowo ekstremalne i czyste brzmienie ca?o?ci. Sta?ym elementem setu JVSS s? jego muzyczne produkcje. Activator jest basist?, gra? m.in. w zespo?ach STAGE OF UNITY, SPIKY FLY, BAL KUZEST, RARABORN. Oprócz tego pasjonuj? go mo?liwo?ci muzyczne tkwi?ce w komputerach i ma na tym polu znacz?ce osi?gni?cia. W swoim domowym STUDIO CZARNA WO?GA zremiksowa? utwory m.in. ROOTSMANA, ZION TRAIN, HYPNOTIX, KAYAH, WSZYSTKICH WSCHODÓW S?O?CA, BAKSHISHU, MACKA B, PAPRIKI KORPS, REGENERACJI, KAPELI ZE WSI WARSZAWA. W maju 2003 nak?adem Home Appliance z Wroc?awia ukaza?a si? na p?ycie CD i kasecie kompilacja jego prac pt. „Remixy”, spotykaj?c si? z bardzo dobrym przyj?ciem zarówno krytyki jak i publiczno?ci.

W czasie gdy Dziura skupia si? na efektach i brzmieniu, DJ Maken zmienia p?yty, skacze, krzyczy, ?piewa, komentuje i wypuszcza sample. W pa?dzierniku 1998 w zgorzeleckim klubie “Nadole” w MDK odby?a si? impreza “10 LAT PRUCIA G?O?NIKÓW” w trakcie której celebrowana by?a okr?g?a rocznica istnienia tego projektu.

Kilka dni pó?niej graj? kilka imprez (m.in. “Zielony Festiwal” w warszawskiej “Stodole”) razem z przyby?ym do Polski Dave’m Cosmic – tr?baczem ZION TRAIN graj?cym na tr?bce w trakcie setu JVSS i prezentuj?cym swoje dokonania jako LOVE GROCER SOUND SYSTEM.
W lutym 1999 odbyli kolejn? tras? z DJ Rootsmanem w pi?ciu klubach Polski. Przyj?cie jak zwykle by?o bardzo gor?ce, na imprezach pojawia?o si? do 700 osób.

W marcu zagrali swój pierwszy sound system na S?owacji oraz witali wiosn? wraz z kilkoma innymi zgorzeleckimi DJ’ami na lokalnej imprezie dla kilkuset osób w miejscowym amfiteatrze. Ich wroc?awski sound system w „Internet Cafe” na ?ywo transmitowany by? w Internecie. Po raz pierwszy wyst?pili w Berlinie wraz z zaprzyja?nion? formacj? dub SUBMISSION. Klub zosta? wyprzedany a pozytywna impreza kr?ci?a si? do brzasku i pierwszego piania squatterskich kogutów.

W czerwcu zagrali bardzo pozytywnie przyj?t? tras? w trzech polskich miastach razem z ADRIANEM SHERWOODEM (On-U Sound Records) oraz PETEREM HOLDSWORTHEM (Pressure Sounds Records).

W sierpniu pompowali basy na „Freedom Fest” – plenerowym festiwalu reggae/ska/punk/techno w Czechach. Gdy policja wy??czy?a nag?o?nienie o czwartej rano, grali jeszcze przez kilka godzin na scenicznych monitorach dla chc?cej si? wci?? bawi? publiczno?ci.

Rok 2000 to tradycyjnie jak co roku trasa z Rootsmanem w ?odzi, Warszawie i Poznaniu. W Atomic TV pojawi? si? reporta? z tej imprezy.
W lipcu JVSS organizowa? scen? sound systemów na festiwalu Folk Fest w Krotoszynie. Oprócz nich przez trzy dni prezentowa?y si? tam inne polskie ekipy DJ’skie.

Sylwestra 2000/2001 mo?na by?o przeta?czy? przy d?wi?kach Joint Venture na imprezie w ?wie?o otwartym Centralnym Domu Qultury w Warszawie. W styczniu 2001 wybrali si? na tras? po Polsce z ALP – breakbeat/funk/dubow? formacj? z Berlina. Wkrótce pó?niej znów objechali Polsk? z ROOTSMANEM i DAYJAH a nast?pnie z ZION TRAIN SOUND SYSTEM. W mi?dzyczasie supportowali TRANSGLOBAL UNDERGROUND na du?ym koncercie w warszawskiej „Lokomotywie”.

W lipcu ub. roku JVSS wraz z zaprzyja?nion? za?og? Wszystkich Wschodów S?o?ca wyst?pi? na plenerowym festiwalu reggae ko?o Augsburga w po?udniowych Niemczech. Do najwa?niejszych imprez, jakie zagrali na przestrzeni lat, na pewno zaliczy? mo?na ubieg?oroczn? „Hanf Parade” – Parad? Konopii w Berlinie 1.09., od lat b?d?c? najwi?ksz? imprez? zwi?zan? z walk? o legalizacj? konopii w Europie. W ramach Parady Joint Venture jako pierwszy polski przedstawiciel prezentowa? swoje d?wi?ki na jednej z ci??arówek pod??aj?cych w konwoju przez ca?y Berlin. Dodatkowo chwil? po wyst?pie g?ównych go?ci imprezy – OVERPROOF SOUND SYSTEM feat. GROOVE CORP.& ROCKERS HI-FI uda?o im si? wyst?pi? z krótkim setem na g?ównej scenie Parady przy Alexanderplatz. W jego trakcie DJ Maken na muzycznym tle „Nabij Faj?” Izraela przedstawi? przyby?ym z ca?ego ?wiata uczestnikom Parady nieweso?? sytuacj? zwolenników konopii w Polsce.

Nak?adem wytwórni Home Appliance (wcze?niej Antena Krzyku) ukaza?a si? sensacyjna sk?adanka „Dub Out Of Poland Part 1” (hap1) prezentuj?ca pionierskie polskie domowe produkcje dubowe. Ze swoim autorskim utworem „Flowers And Grass” i remixem „Jak ?zy” BAKSHISHU pojawia si? na niej Activator. Jest on równie? autorem DJ mixu ca?o?ci. DJ Maken jest odpowiedzialny za szat? graficzn? p?yty i pojawia si? w intro.

Ukaza?y si? równie? kolejne p?yty zawieraj?ce futurystyczno-dubowe remixy Activatora – „Wiosna Ludu” Kapeli ze Wsi Warszawa (Orange World) oraz „Roots Bloody Rootsman” Rootsmana (Meteo Sound/Echo Beach – Niemcy, Hammerbass Records – Francja, Third Eye Music – Wlk. Brytania), gdzie wyst?puje on pod pseudonimem SPACE ACTIVATOR HOLE.

W pa?dzierniku JVSS zagra? wiele imprez klubowych w ca?ej Polsce na trasach z brytyjskimi sound systemami digidubowymi VIBRONICS i JAH FREE oraz po raz kolejny z niezwykle popularnym ZION TRAIN SOUND SYSTEM.

Activator zremiksowa? utwór „Fly” tych ostatnich a DJ Perch – mega dub master Zion Train sporz?dzi? w swoim studio 5 wersji “Flowers and Grass” do wykorzystania na sound systemach JVSS. W styczniu br. JVSS uczestniczy? w cyklu klubowych imprez promuj?cych “Dub Out Of Poland”, nast?pnie kolejn? coroczn? tras? z ROOTSMAN & DAYJAH SOUND SYSTEM. W czerwcu supportowali FUN-DA-MENTAL SOUND SYSTEM w warszawskim klubie CDQ.

Zwyci??yli równie? w Lubelskim Festiwalu Sound Systemów – Love Sen-C Music Sound Clash, gdzie Joint Venture Sound System w sk?adzie poszerzonym o wokalne talenty MC Globusa oraz Kosmicznej Kobiety okaza? si? najlepszy spo?ród 8 wyst?puj?cych ekip. Uczestniczyli w letnich dzia?aniach na Stacji Wolimierz w pobliskiej wiosce artystycznej prowadzonej przez zaprzyja?niony teatr KLINIKA LALEK („Festiwal Klubów”).

W lipcu wyst?pili m.in. na plenerowym festiwalu muzyki elektronicznej House Of Summer w Niemczech. Ponownie pojawili si? za zachodni? rubie?? kraju w pa?dzierniku by supportowa? rosyjsk? formacj? roots reggae JAH DIVISION na koncertach w Dre?nie i Lipsku.

W tym okresie wyst?pili równie? u boku innych sound systemów na „Do?ynkach Reggae” w praskim klubie „Futurum” oraz u boku TRANSGLOBAL UNDERGROUND SOUND SYSTEM we Wroc?awiu oraz U’RIA i LEE „SCRATCH” PERRY & MAD PROFESSOR SOUND SYSTEM w Warszawie.

Ukaza?a si? kompilacja „DUB OUT OF POLAND PART 2” zawieraj?ca mia?d??cy remix “Nieznajoma”, w którym Activator spotyka KAYAH w hindusko-dubowym stylu.

2003 to kolejna wspólna trasa z Rootsmanem i jamajskim wokalist? Lecturerem, wyst?py w Niemczech, trasa z Paprik? Korps w Moskwie i Kijowie, rola supportu legend reggae Black Uhuru oraz Misty In Roots w Warszawie.

Przede wszystkim jednak to pierwsze solowe wydawnictwo ACTIVATORA. Album “REMIXY” b?d?cy kompilacj? jego remixerskiego dorobku, ukaza? si? w maju nak?adem Home Appliance Records i cieszy si? bardzo dobrymi recenzjami zarówno w kraju jak i zagranic?. W kwietniu 2005 nak?adem Production Speciales uka?e si? on równie? na licencji we Francji.

Joint Venture Sound System oprócz wielku klubowych pojawie? w 2004 roku zagra? kolejne trasy koncertowe – z On-U Sound System Adriana Sherwooda, ponownie z Zion Train oraz jako element trasy “Jeden Ma?y ?wiat” razem z senegalsk? grup? Daara J, Kapel? Ze Wsi Warszawa oraz DJ Feel-X.

Pocz?tek 2005 to JVSS jako jedyny sound system na “Africa Is Hungry” w Toruniu oraz wspólna trasa DJ Makena z brytyjskim JAH FREE SOUND SYSTEM. Activator zdobywa szacunek jako realizator d?wi?ku – nag?a?nia na ?ywo koncerty Paprika Korps, Maleo Reggae Rockers, Kapeli Ze Wsi Warszawa. Z K

ZWW przejecha? ju? ca?y ?wiat.

Jako producent udziela? si? przy ostatnich albumach KZWW oraz Paprika Korps, jest wspó?odpowiedzialny za d?wi?k koncertowego DVD Maleo Reggae Rockers. Obecnie pracuje wraz z Vavamuffin nad ich debiutanck? p?yt?.

Historia jest d?uga ale wiele jej rozdzia?ów nie zosta?o tu jeszcze opowiedzianych. Dostrój si? do ?ami?cych beatów Szko?y Ta?ca Ci??kiego a us?yszysz nowe wiadomo?ci – przyniesione przez bass i b?bny, spot?gowane przez cyfrowe echa.

ACTIVATOR

Activator Mario Dziurex, wcze?niej wyst?puj?cy równie? pod ksyw? Aktywator Przestrzeni Dziura, naprawd? nazywa si? Mariusz Dziurawiec. Urodzi? si? we Wroc?awiu w 1970 roku i mieszka? tam przez swoje pierwsze 21 lat ?ycia. Tam zdobywa? swoje pierwsze do?wiadczenia muzyczne graj?c na gitarze basowej w pierwszych sk?adach legendarnej formacji reggae STAGE OF UNITY.

Koleje losu przywiod?y go do Zgorzelca, gdzie znalaz? zatrudnienie w miejscowym MDK, gdzie do dzi? pracuje jako instruktor muzyczny. Tutaj za?o?y? te? nieistniej?c? ju? czadow? formacj? SPIKY FLY. W dalszym ci?gu gra na gitarze basowej i na sta?e jest cz?onkiem grupy RARABORN (progresywny metal/hardcore, p?yta „Raraborn” wydana w?asnym sumptem). Do niedawna gra? równie? w zespole BAL KUZEST (instrumentalny folk z rejonów Bretanii).

Od wielu lat jest równie? drugim, obok DJ’a Bass Reprodukktora Xi?dza Makena I, cz?onkiem kolektywu DJ’skiego JOINT VENTURE SOUND SYSTEM. W jego ramach zagra? dziesi?tki, je?li nie setki imprez tanecznych w Polsce, Niemczech oraz Czechach.

W trakcie imprez odpowiedzialny jest za dubowy mix g?osu, sampli, syren i prezentowanej muzyki. Korzysta z kolekcji swoich cyfrowych multiefektów. Jest równie? „technikiem” dbaj?cym o programowo ekstremalne i czyste brzmienie ca?o?ci. Dzi?ki jego pracy sound system zawsze brzmi dobrze a forma prezentacji nasycona elementami ?ywego mixu pe?nego delay’ów i reverbów nabiera zupe?nie nowej jako?ci. Od kilku lat pasjonuj? go mo?liwo?ci muzyczne tkwi?ce w komputerach i ma ju? na tym polu znacz?ce osi?gni?cia.

W?a?ciwie ka?dy z jego remixów znacz?co ró?ni si? od wersji oryginalnych. Activator stara si? na bazie próbek orygina?ów nada? im swój w?asny indywidualny charakter. Dodaje w?asne próbki b?d? ?ywe instrumenty, zmienia aran?acje, dodaje efektów i dubowych brzmie?. Jego remixy s? nieod??czn? cz??ci? Joint Venture Sound Systemów. W maju 2003 nak?adem Home Appliance z Wroc?awia ukaza?a si? na p?ycie CD i kasecie kompilacja jego prac pt. „Remixy”, spotykaj?c si? z bardzo dobrym przyj?ciem zarówno krytyki jak i publiczno?ci.

Oprócz remixów Activator tworzy w?asne kompozycje na bazie mo?liwo?ci jakie daje PC. Na sk?adaku „DUB OUT OF POLAND” mo?na us?ysze? jego kompozycj? „FLOWER & THE GRASS”, nagran? w jego domowym STUDIO CZARNA WO?GA z towarzyszeniem Kosmicznej Kobiety (wokal) oraz Andrzeja Szawary (gitara). Kilka remixów tego utworu wyprodukowa? DJ PERCH z ZION TRAIN.

Jest odpowiedzialny za DJ mix p?yty „DUB OUT OF POLAND VOL. 1”.
Zaproszony do udzia?u w letniej trasie koncertowej MALEO REGGAE ROCKERS + KOFFI(OSIBISA, Ghana) + MICHAEL BLACK (Jamajka) w roku 2002, sprawdzi? si? doskonale jako dub live master. Dubowa? na ?ywo m.in. ich koncerty na Festiwalu Woodstock w 2002 i 2003 roku oraz koncert w radiowej Trójce (wydany na p?ycie live w br.).

Nag?a?nia? festiwal „AFRICA IS HUNGRY 2003” w Toruniu oraz koncerty PAPRIKA KORPS i KAPELI ZE WSI WARSZAWA. Obecnie mieszka i pracuje w Warszawie.

Intryguj?cy eksperyment, wizjonerstwo eklektycznego stylu muzyki ??cz?cego hip-hop i jazz w swojej najbardziej wyrazistej formie i jak wspaniale wyrazi? to Geof Wilkinson, dokonuj?c autooceny, „grupa ucz?ca si? i czerpi?ca z przesz?o?ci, mocno zakorzeniona w tera?niejszo?ci, z nadziej? patrz?ca w przysz?o??”.

Tak w prostych, a zarazem trafnych s?owach mo?na opisa? Us3. Grupa powsta?a w roku 1992, za?o?ona przez Geoff’a Wilkinson’a, dj’a znanego z zami?owania do klasycznych jazzowych sampli i Mel’a Simpson’a, który w owym czasie komponowa? muzyk? do reklamówek i jingli radiowych. Ci dwaj, jak si? okaza?o pó?niej, pionierzy muzyki poznali si? ju? w roku 1990. Niemal?e natychmiast ukaza? si? pierwszy singiel „Where Will We Be In The 21st Century”. Przy tworzeniu tego mini projektu Geoffowi i Melowi towarzyszy? raper Mc Honey B i jazzowa pianistka Jessica Lauren. P?ytka sprzeda?a si? w ilo?ci nie przekraczaj?cej 250 sztuk, jednak sukcesem, zupe?nie niespodziewanym, nie by?y wp?ywy ze sprzeda?y. M?odym duetem zainteresowa?a si? wytwórnia Coldcut’s Ninja Tune Records. Pod jej patronatem ukaza? si? w roku 1991 singiel „The Band Played The Boogie”. P?ytka wywo?a?a raczej pomruk niezadowolenia, ni? entuzjastyczne przyj?cie. Sam? produkcje mo?na wys?ucha? zapoznaj?c si? z albumem „Broadway & 52nd”. Utwór o nazwie „Come on everybody” to w?a?nie „The Band Played Boogie”, do którego dopiero pó?niej zosta?y napisane s?owa.

Mimo, ?e projekt nie zosta? ciep?o przyj?ty, by? dope?nieniem sukcesu z roku 1990. Twórcami zaczyna interesowa? si? wytwórnia Bluenote. Z pocz?tku jednak, nie ma to nic wspólnego z uznaniem dla ich twórczo?ci. Geoff wspomina ten okres jako niezwykle stresuj?cy. Radio Kiss FM zaprezentowa?o parokrotnie „The Band Played” i wkrótce m?odzi muzycy odebrali telefon, wzywaj?cy ich do biura EMI. Zaistnia?a mo?liwo?? k?opotów z BlueNote Records. Geoff na potrzeby najnowszej produkcji zsamplowa?, „Sookie Sookie”, utwór Grant’a Green’a, gitarzysty jazzowego ?wi?c?cego tryumfy w latach 60-tych pod skrzyd?ami w?a?nie wytwórni Bluenote.

Szcz??cie dopisa?o jednak i duet, otrzyma? nagrod? za swoj? twórczo??. Odwa?na decyzja Bruce’a Lundvall’a, w?a?ciciela wytwórni, pozwoli?a ch?opakom z Us3 korzysta? bez przeszkód ze wszystkich muzycznych zbiorów Bluenote.

Pierwszy „pe?no wymiarowy” album, „Hand On The Torch”, ukaza? si? w roku 1994. Nad projektem, oprócz Geoff’a i Mel’a pracowa?o ogromne zaplecze muzyków i wokalistów. Podczas s?uchania, mo?emy „wy?owi?” d?wi?ki saksofonu tenorowego, na którym gra Ed Jones, gitar? klasyczn? Toniego Remy, pianino Matta Coopera i g?osy takich wykonawców jak Tuka Yoot, Kobie Powell czy Raahsan Kelly. Dzi?ki tak urozmaiconej grupie, album by? ?wie?y i tak naprawd? niepowtarzalny. W krótki czasie o Us3 us?ysza? ca?y ?wiat, który jednog?o?nie okrzykn?? grup? „Fenomenem”. Rozpocz??o si? kolekcjonowanie z?otych i platynowych p?yt. Dla Blunote Records oznacza?o to najwi?kszy sukces w historii(ponad 1,000,000 sprzedanych p?yt w samym USA). Mo?na powiedzie?, ?e dzi?ki grupie Us3 jazz trafi? pod strzechy, jedne z najwi?kszych utworów wytwórni Bluenote zosta?y zsamplowane i podane w nowej oryginalnej formie. Utwór Herbiego Hancocka „Cantaloupe Island” us?yszeli wszyscy dzi?ki produkcji „Cantaloop Flip Fantasia”, utworu, który jakby nie patrze? odniós? komercyjny sukces(a tak naprawd? powsta? ju? w roku 1992). Jak napisa? Charles Isbell, „nie ma tutaj ?adnych przeciwwskaza?, s?ucha? tego mo?e ka?dy, nawet moja babcia”.

Album za? w kr?gach krytyków i znawców muzyki, otrzyma? równie? ocen? jak najbardziej pozytywn?. Time nazwa? ich „nowymi, rapuj?cymi Jazz Messengers”, a Wall Street Journal: „Najd?u?szym, najwspanialszym ma??e?stwem rapu i jazzu”.

W tym samym roku Wilkinson zosta? zaproszony do wspó?pracy z wytwórni? Capitol. Wynikiem tej kooperacji by?y zmiksowane do spó?ki z londy?skimi muzykami kawa?ki jazzowe. Jednocze?nie Us3 pomaga?o Ragga Twins przy tworzeniu albumu „Risin’ Tunes”, który ukaza? si? w roku 1995.

Dwa lata pó?niej Us3 wyda?o drug? p?ytk?, „Broadway & 52nd”. Jak zawsze podkre?la? Wilkinson, od?wie?enie zespo?u, zmiana g?osu, brzmie? poszczególnych instrumentów sprawia, ?e materia? jest za ka?dym razem oryginalny i budzi zainteresowanie. W my?l tej zasady, ludzi pracuj?cyh przy „Broadway & 52nd” by?o tylu samo, albo i wi?cej. Wokalistów z „Hand on the torch” zast?pili Shabaam Sahdeeq i KCB. Za stron? instrumentaln? odpowiadali: Dennis Rollins(puzon), Tony Remy, Steve Williamson(saksofon), Ed Jones, Mike Williams(saksofon), Tim Vine(pianino), Gereth Williams(pianino). ?atwo mo?na doj?? do wniosku, jak pot??nym projektem by? album i jak powa?nie zosta? potraktowany.

Charakterystyczne dla najnowszej produkcji Us3 by?o wykorzystanie mniejszej ilo?ci sampli, a po?o?enie akcentu na prac? instrumentów. Wi?ksza kreatywno?? zespo?u zosta?a doceniona przez krytyków i znawców tematu, a tym samym, „Broadway & 52nd” nie zyska? takiej popularno?ci jak poprzednia produkcja. Mo?liwe, ?e by?o to spowodowane zbli?eniem si? Us3 do bardziej surowszych brzmie? jazzowych, które s? nie do przyj?cia dla s?uchacza lubuj?cego si? w „muzykowaniu”, a nie w muzyce.

Mimo to, na albumie ka?dy mo?e znale?? w?tki odpowiadaj?ce jego gustom. Funkowy „Come on everybody” zbli?a si? do przeboju „Cantaloop”, „I’m thinkin about your body”, rozpoczyna tr?bka w najlepszym jazzowym brzmieniu, nast?pnie w sposób spokojny i zarazem akcentuj?cy pewne motywy muzyczne przekszta?ca si? w utwór R&B. Przyk?adów mo?na szuka? wi?cej, niezaprzeczalnym faktem jest, ?e „Broadway & 52nd” bardzo trudno zakwalifikowa? do konkretnego gatunku muzycznego. W?tki jazzowe, soulowe, funkowe to przeplataj? si? to stanowi? jedyny dostrzegalny kr?gos?up danego utworu. Jak napisa? Chris M. Slawecki, na pytania czy materia? „Broadway & 52nd” to jazz, w jaki sposób i w jakim stopniu na jazzie zosta? oparty?. To kwestie, na które ka?dy sam musi znale?? odpowied?.

W roku 2001 ukaza? si? trzeci i kr??ek grupy Us3, „An ordinary day in unusual place”. Po raz drugi sk?ad grupy, poza Wilkinsonem, zmienia si? diametralnie. Partie wokalne wykonuj?: Alison Crocket i Michelob. Zasada dotycz?ca roszady artystów, przynios?a po raz kolejny spodziewany efekt. Twórczo?? grupy pozosta?a oryginalna, a jednocze?nie utrzyma?a wysoki poziom. Fonicznie Us3 odesz?o znacz?co od klasycznego jazzowego brzmienia, które przodowa?o na „Broadway & 52nd”, ??cz?c w jeszcze bardziej wyrazisty sposób ró?ne style tym razem dodaj?c etniczn? muzyk? hindusk?. Ten motyw przewija si? w takich utworach jak „Indie” czy „Sittin’ on my park bench”, wyró?niaj?c je znacz?co zarówno muzycznie jak i wokalnie z po?ród poprzednich kompozycji.

Oczywi?cie nie mog?o zabrakn?? produkcji stricte jazzowych jak „You can’t hold me down” czy „Dead End Street”, z ju? charakterystycznymi dla Us3 ?wietnymi partiami wokalnymi, których pró?no szuka? w?ród twórczo?ci wi?kszo?ci ameryka?skich raperów.

I tym razem album, nie powtórzy? ?wiatowego sukcesu z roku 1993, nadaj?c grupie Us3 troszeczk? undergroundowy charakter. Wi?kszo?? s?uchaczy, których przygoda z t? formacj? sprowadza?a si? tylko do znajomo?ci przeboju Cantaloop, zupe?nie zapomnia?a o istnieniu grupy. Muzyka Us3, mimo ?atwo przyswajalnej, wspó?czesnej, „kwasowej” formy, umiejscowi?a si? w polu zainteresowa? prawdziwych mi?o?ników jazzu.

Tym razem na kolejn? produkcj? fani grupy Us3 czekali krócej ni? na „An ordinary day”. Nowy album „Questions” ukaza? si? w pa?dzierniku tego roku(2004), po raz kolejny zaskakuj?c wszystkich. Album mo?na okre?li? jako rythm-bluesowo(w dzisiejszym rozumieniu tego terminu)- rapowo-funkowo-jazzowy.

Zdaje si?, i? ta, nie przypadkowa kolejno??, w do?? klarowny, a zarazem dosadny sposób okre?la materia? zgromadzony na czwartej ju? p?ycie Us3.

Wokali?ci, którzy zostali zaproszeni do tej produkcji to urodzona w Afryce, a obecnie mieszkaj?ca w Londynie Mpho, oraz nowojorczyk, mieszkaniec Brooklynu, Reggi Wyns. Jak na prawdziw? diw? przysta?o Mpho nadaje wykonywanym przez siebie utworom g??bi charakterystycznej dla „czarnych” kobiecych g?osów jak np. w utworze „Whatcha gonna do”. Zarazem za? ukazuje si? jako wokalistka o mi?kkim, a zarazem ?ywio?owym g?osie, która wykonuje partie, jakby nie patrze?, zbli?aj?ce si? do swoistych, uproszczonych brzmie? dzisiejszego R&B. Utwory wykonywane przez Reggiego Wyns’a, zarówno wokalnie jak i muzycznie przypominaj? twórczo?? Blackalicious, jednego z najlepszych duetów na rapowej scenie. Mi?o?nicy g?osu Gift of Gaba bardzo szybko odnajd? si? w tych partiach, na pierwszy rzut oka „suchych” fonicznie, a jednak wyrazistych i zaakcentowanych jazzowymi podk?adami na najwy?szym poziomie.

Tych dwóch wokalistów sprawia, i? p?yta w do?? naturalny sposób podzielona zosta?a na dwa nurty muzyczne. Strona Mpho, to R&B w najlepszym wydaniu, mi?kkie, melodyjne i wpadaj?ce w ucho. Cz??? wykonywana przez Wyns’a to ju? rap, zbli?aj?cy si? do twórczo?ci wspomnianego Blackalicious czy Digable Planets i Guru.

Zdaje si?, ?e i tym razem grupa Us3, nie odniesie sukcesu na miar? „Hand on the Torch”. Jazz po??czony z bardzo dobr? liryk?, nigdy nie b?dzie „na topie”, jednak, w moim mniemaniu, b?dzie bardzo dobrze trafia? w luk? w szeregu s?uchaczy, któr? stanowi? ludzie poszukuj?cy nowych brzmie?, zaspokajaj?cych ich wybredne ucho jak i niespokojnego ducha. Ci ludzie kochaj? twórczo?? Us3 i b?d? z niecierpliwo?ci? czeka? na nowe projekty Geoffa Wilkinsona.

Twórczo?? Us3 na przestrzeni ostatniej dekady dorobi?a si? pewnej pozycji, zarówno w sercach fanów jak i na rynku muzycznym. Ich niepowtarzalny, nowatorski styl, sta? si? wzorem dla m?odych muzyków a tak?e ukaza? konserwatywnym artystom drog? do rzesz s?uchaczy, czekaj?cych na now? jako?? potrafi?c? ukaza? inny aspekt muzyki, ni? ten, z którym maj? styczno?? na co dzie?. Mimo powolnego spadku zainteresowania grup? Us3, której twórczo??, raczej dociera do ludzi zainteresowanych jazzem, ni? m?odych wielbicieli rapu, wydaje si?, i? nie zostanie ona zapomniana. Po pierwsze tworz?c now? jako?? w muzyce zapisa?a si? na kartach historii tej?e dziedziny artystycznej, po drugie za?, utwór „Cantaloop” co i rusz zamieszczany jest na p?ytach z najd?wi?czniejszymi produkcjami minionych lat.

Mateusz „Hank?ot” Kowalski

Sk?ad:

Simon Dan – wokal

W grudniu do Polski zawitaj? panowie z Nucleus Roots. Trasa promuj?ca ich najnowszy album „Heart of The Matter” obejmuje Warszaw?, Wroc?aw i Gliwice. Ju? teraz mo?ecie zapozna? si? z biografi? tego wyj?tkowego zespo?u!

Ideologi? stoj?c? za powo?aniem do ?ycia Nucleus Roots by?o stworzenie mo?liwo?ci korzystania ze studia nagraniowego dla wielu oczywistych talentów reggae zamieszka?ych w Manchesterze. Stopniowo studio rozbudowywa?o si? a wraz z nim katalog wspó?pracuj?cych artystów, aran?acji i nagranych utworów. Nast?pnie Nucleus Roots Studio stworzy?o platform? dla artystów w formie grupy muzycznej Nucleus Roots.

Zespó? uformowa? si? w 1996 roku na gruzach cenionej manchesterskiej formacji punky reggae Community Charge. Na samym pocz?tku Nucleus Roots byli 10-osobow? grup? reggae w której sk?adzie udziela?o si? kilku bardzo szanowanych w Wlk. Brytanii muzyków z Paulem Lush’em (bass), Richie Sliva (perkusja), Peterem Teck (klawisze i syntezatory), Steely’m i Gary’m (gitary), Mikey’em Congo (instrumenty perkusyjne), Clive’m Stuartem prowadz?cym sekcj? d?t? Nucleus Roots oraz utalentowanym wokalist? Mosesem eksploduj?cym tekstami Des Nia Lashimba.

Z tak mocn? ekip? w sk?adzie oraz seri? dobrze przyj?tych koncertów na swym koncie, Nucleus Roots wkrótce zbudowali sobie liczn? grup? fanów oraz szacunek wielu rootsowych sound systemów. Manchesterski sound system wagi ci??kiej Freedom Masses porównywa? Nucleus Roots do Joe Gibbsa.

Jesieni? 1998 roku bazuj?ca w Manchestrze organizacja Potential Development zaproponowa?a Nucleus Roots pozycj? supportowania sound systemu z Leeds – Iration Steppas. Jako ?e scena by?a ma?a, Nucleus Roots postanowili zabra? ze sob? sprz?t ze swojego studio zamiast wszystkich ?ywych muzyków. Do mixu zaprosili starego kumpla z Community Charge – Johno aka Dub Dadda (wyst?powa? jako wokalista Zion Train na festiwalu w Bielawie 2003). Impreza wypad?a na tyle dobrze, ?e nowa formu?a Nucleus Roots przetrwa?a i wyznaczy?a now?, ekscytuj?c? ?cie?k?.

W 1999 roku Continental Drifts namówili Nucleus Roots do zagrania na festiwalu Glastonbury. Koncert zosta? przyj?ty doskonale a grupa pó?niej zosta?a wybrana “najlepszym wschodz?cym undergroundowym wykonawc? roku”. To ustabilizowa?o ich siln? pozycj? w kr?gu podziemnej brytyjskiej sceny. W nast?pstwie zagrali wiele sporych koncertów w Wlk. Brytanii oraz w Europie. Stali si? sta?ym elementem festiwalu Glastonbury graj?c na scenach: Firestarter (1999), the Avalon and Greenpeace Stage (2000) os?awionej Jazz Stage (2002) oraz anarchistycznej Lost Vagueness big top (2003).

Nie b?d?c w stanie znale?? satysfakcjonuj?cego dystrybutora w Wlk. Brytanii, Nucleus Roots zacz?li spogl?da? bardziej w strone kontynentu i porozumieli si? co do dystrybucji ich muzyki z Too Good Distribution we Francji oraz Universal Egg w pozosta?ych cz??ciach Europy.

Stali si? ?atwo rozpoznawalni po wydaniu czterech ju? klasycznych albumów z charakterystycznym, w?asnym brzmieniem roots.

Ostatni z nich – “Heart of the Matter”, we wspania?y sposób ukazuje talenty skupione wokó? ich studio. Dzi?ki wokalnym udzia?om Mosesa, Country Culture, Simona Dana, Ossie Gada, Dona Hartley’a, Desnya i Stix Dana, daje on mo?liwo?? zapoznania si? z ró?norodno?ci? utworów w stylu jamajskich studiów lat 70-tych i 80-tych. Wszystko to doprowadzi?o to do ich wspó?pracy z takimi wiod?cymi artystami reggae w Wlk. Brytanii i poza ni? jak Twinkle Brothers, Misty in Roots, Dub Syndicate, The Natura-ites, Jah Shaka, Aba Shanti czy Fred Locks.

Konsekwentnie realizuj? sw? ide? “digital vibration inna old school inspiration” – po??czenia nowoczesnych ci??kodubowych cyfrowych beatów z melodi?, przekazem i wokalistyk? wspania?ego klasycznego roots reggae.

Nucleus Roots po raz pierwszy pojawili si? w Polsce w czerwcu 2003. Zagrali w trakcie Dni Miasta w Zgorzelcu oraz w sopockim Sfinksie i opolskim MOK. Udowodnili, ?e s? zespo?em na bardzo wysokim poziomie muzycznym i zapewniaj? solidny show opieraj?cy si? na perfekcyjnym brzmieniu, porywaj?cych kompozycjach oraz dialogu trzech do?wiadczonych wokalistów, którzy doskonale wiedz? po co s? na scenie.

Dyskografia:

“Heart Of The Matter – Volume 3”

Muzyka reggae/dancehall i z pewno?ci? jej fani z ca?ej Polski opanuj? Wroc?aw 10 listopada. W klubie W-Z zainstaluje si? czterna?cie reggae’owych kapel i soundsystemów. Ca?o?? pod has?em mi?o?ci i tylko mi?o?ci. One Love Fest rozgrzeje wasze serca i nie pozwoli wam spokojnie usiedzie? w ten listopadowy wieczór.

Reggae i dancehall ciesz? si? coraz wi?ksz? popularno?ci?. Soundsystemy, które do niedawna jeszcze nie trafia?y ze sw? muzyk? poza grono zagorza?ych fanów reggae, dzi? s? oznak? ?wie?ego powiewu w polskiej muzyce. D?wi?kowe selekcje oparte na ?wietnie nadaj?cych si? do ta?ca jamajskich standardach reggaeowych, po??czone z dynamicznym wokalem MC, tworz? now? jako?? w polskiej muzyce.

Z jednej strony nawi?zuj?c do hip hopu przyci?gaj? m?od?, acz poszukuj?c? publiczno??, z drugiej opieraj?c muzyk? na tradycyjnych i w?asnych riddimach soundsystemy, s? dla fanów jamajskich rytmów przeniesieniem muzyki, któr? kochaj? w rzeczywisto?? XXI wieku. Ale to nie tylko soundsystemy zdobywaj? sobie coraz wi?ksz? popularno??. Tak?e reggaeowe kapele, na scenie u?ywaj?ce w?asnego instrumentarium prze?ywaj? ostatnio renesans, czego dowodem popularno?? cho?by Indios Bravos czy Habakuka, którego zesz?oroczna trasa koncertowa po Polsce przyci?gn??a ponad 10 tys. fanów w ca?ej Polsce. ?adna inna trasa zespo?u, praktycznie nieobecnego w masowych mediach, nie przyci?gn??a takich t?umów. Nie sposób w tym miejscu nie wspomnie? o sukcesie dwóch tegorocznych tras koncertowych brytyjskiego Zion Train, które równie? okaza?y wielkimi sukcesami frekwencyjnymi i artystycznymi.

Wroc?awski One Love Sound Fest b?dzie przegl?dem, na którym b?dziecie mieli okazj? zobaczy? najlepszych przedstawicieli polskiej sceny reggae, w wydaniach soundsystemowym i tradycyjnym. W klubie stan? dwie sceny. Na jednej z nich zagraj? reggae’owe zespo?y, druga zarezerwowana b?dzie w?a?nie dla soundsystemów. Impreza ma by? przegl?dem sk?adów z ca?ej Polski. Na One Love wyst?pi? wszystkie najbardziej znane soundsystemy, na czele z Bass Medium Trinity, Kadubra i Love Sen-C Music. Nie samymi soundsystemami jednak b?dzie ?y? festiwal mi?o?ci. Na drugiej scenie wyst?pi? kapele graj?ce na ?ywo, mi?dzy innymi Vavamuffin i Wszystkie Wschody S?o?ca. Nie sposób nie wspomnie? tak?e o najlepszym chyba polskim selekta – dj Feel-X-ie, który jak zwykle porazi Was naj?wie?szym wyborem jamajskich riddimów i doskona?ym scratchowaniem. Czeka Was tak?e niespodzianka, która rozmachem dorówna z pewno?ci? wyst?pom najwi?kszych s?aw tego festiwalu.

Mo?ecie, wi?c spodziewa? si? szerokiego spektrum muzycznego pocz?wszy od dubu i klasycznego reggae po dancehalle i ragga.

Vavamuffin

To zespó?, który mimo, ?e powsta? nieco ponad rok temu ju? cieszy si? zas?u?on? s?aw?. Trzech ?wietnych wokalistów: Gorg (ex Transmisja), Mr. Reggaenerator i Pablopavo (obaj Zjednoczenie Soundsystem), sekcja rytmiczna sk?adaj?ca si? z Prima Rebela i Jahcoba Juniora (Magara), gitarzysta Kazan Raffi (ex Ztvorki, El Dupa, Poker Face), klawiszowiec OloMuffin i obs?uguj?cy sampler Dawid Dubbist tworz? na scenie wy?mienite, bujaj?ce show. Vavamuffin gra muzyk? inspirowan? raggamuffin oraz modern roots z elementami klasycznego reggae i dancehallu. W swojej twórczo?ci nie stroni? tak?e od free stylu. W?a?nie przymierzaj? si? do nagrania autorskiego materia?u, który ju? wkrótce ma si? ukaza? na p?ycie.

Wszystkie Wschody S?o?ca

Jedyny w Polsce zespó? ??cz?cy techniki brzmieniowe reggae z melodyk? s?owia?skiej tradycji kulturowej. Zespó? powsta? w 1995 roku, dwa lata pó?niej nagrali swój pierwszy materia? wydany przez „Folk Time/Alternativo”, który sta? si? opraw? muzyczn? do widowiska plenerowego „?ywio?y” w wykonaniu Teatru Rondo III. W 2000 roku ukaza?a si? p?yta „All Sunrises Sound System”, w przygotowaniu, której uczestniczyli Jarek Smak (Falarek), Mariusz Dziurawiec (Joint Venture Sound System), Neil Perch (Zion Train) i Paul Wirkus (Mapa). Wokalnie Wszystkie Wschody S?o?ca wsparli Krzysztof Kubiak (Stage of Unity) i Anna Patynek (ex – Orkiestra na Zdrowie). „Reggae epoki techno” – tak w jednej z recenzji okre?lono ten album. Tak?e ten zespó? wzi?? udzia? w nagraniu obu cz??ci legendarnej sk?adanki „Dub Out of Poland”. Jesieni? 2000 roku rodzi si? pomys? wydania p?yty, na której mia?y si? znale?? utwory trzech s?upskich ekip dubowych: WWS, Crazy Sound System i Kawy. Ostatecznie w projekt zaanga?owa?o si? kilku innych wykonawców i tak powsta?a kompilacja prezentuj?ca polski dub – „Dub Out of Poland” (2001). Jesieni? 2003 roku ukaza?a si? jej druga cz???, na której znalaz? si? utwór WWS „golembjewsky”.

Magara

Ten sk?ad to dzi? jeden z najciekawszych sto?ecznych zespo?ów reggae. ?piewaj? po polsku, angielsku, portugalsku i jamajsku. Graj? czysty roots & culture z elementami ragga i dub. Pocz?tkowo Magara by?a trzyosobow? formacj?, od czasu powstania jednak sk?ad grupy znacznie si? rozszerzy?, dzi? zespó? tworzy ju? dziesi?ciu muzyków z Mariann? „Manian?” Dobkowsk? i Paw?em „Pablem” So?tysem na czele. Magara jest dzi?ki bogatemu instrumentarium kapel? przede wszystkim koncertow?, surfuj?c? w swej muzyce od ska przez ragga a? po dub.

DJ Feel-X (MAD Crew)

Znany jest przede wszystkim jako jedna z najwa?niejszych osobisto?ci polskiej sceny hip hopowej. Jest twórc? muzyki najlepszego bezsprzecznie zespo?u w historii tego nurtu w Polsce – Kalibra 44. Wspó?pracowa? tak?e z innymi pionierami hip hopu – Wzgórzem Ya-Pa-3. Jego przygoda muzyczna nigdy jednak nie ogranicza?a si? tylko do tego gatunku. Znane s? jego produkcje realizowane z Kazikiem i Kultem, ostatnio bra? udzia? w nagraniu nowego albumu folkowej Kapeli Ze Wsi Warszawa.

Równie dobrze jak w hip hopie Feel-X radzi sobie w dancehallu. Dwa lata jako Axe Soundsystem wyda? album „Capoeira”, na którym wokalnie wspiera? go m. in. Frenchman. Ostatnio kontynuuj?c t? drog? muzyczn? wyda? „Dancehall Clash Test”, na którym za?piewali Marika, Reggaenerator, Gutek, Frenchman oraz Indeed

Bass Medium Trinity

Ten graj?cy od oko?o dwóch lat soundsystem swe sety opiera na jamajskich reggae i dancehallach, granych z siedmiocalowych p?yt. W tekstach oprócz typowo zabawowego podej?cia nawo?uj? do mi?o?ci i przypominaj? o ideologii rasta. Za cz??? muzyczn? show odpowiada Abselektor, woklanie si?? Bass Medium stanowi? obdarzona mocnym, niepowtarzalnym g?osem Marika i Frenchman – znany ostatnio z wspó?pracy z hip hopowymi producentami (m. in. Feel-X). Wokali?ci BMT ch?tnie eksperymentuj? z innymi stylami. Spory rozg?os przynios?a Marice wspó?praca z drum’n'bassowym Breakbeat Propaganda i dj’ami spod znaku d’n'b. Mimo nied?ugiej dzia?alno?ci Bass Medium zagra?o wiele imprez we wszystkich w?a?ciwie klubach prezentuj?cych ten rodzaj muzyki. Na swoim koncie maj? wyst?p na Creamfields 2003, wroc?awskim Sound Clashu, na którym zdobyli nagrod? publiczno?ci oraz trzy koncerty we francuskim Lille w ramach Sezonu Polskiego we Francji – Nova Polska.

Love Sen-C Music

Jedni z pionierów soundsystemów w Polsce. Sk?ad ten powsta? w 1989 roku, na pocz?tku romansowali z klasycznym hip hopem, zagrali jednak na Marleykach ’91. Pó?niej swe muzyczne poszukiwania skierowali w stron? junggle, a w roku ’95 za?o?yli najbardziej zas?u?on? i najwi?ksz? grup? dystrybuuj?c? reggae – Tam Tam Records. Byli jednymi z pierwszych organizatorów koncertów, którzy ?ci?gn?li do Polski najwi?ksze gwiazdy sceny. Na ich zaproszenie w Polsce zagrali: Michael Rose, Luciano, UK Apachi i Fun Da Mental oraz kilka soundsystemów z Jamajki. Na d?ugo zanim soundsystemy opanowa?y masow? wyobra?ni? stoczyli pi?? „pojedynków Interbass” z Joint Venture Sound System. W ostatnim czasie szeregi Love Sen-C Music uzupe?nili Jr Stress i Natty B, dodaj?c ich muzyce wi?cej dancehallowej nuty. Oprócz nich grup? tworz?: King Stress, Silva Dread i Rasta Sepomatik.

Crazy Sound System

W podwójnej roli we Wroc?awiu wyst?pi? cz?onkowie Wszytskich Wschodów S?o?ca. Oprócz tego, ?e zagraj? jako zespó? wyst?pi? te? na scenie soundsystemowej. Crazy Soundsystem to grupa producencko-djska istniej?ca od 11 lat. Od kilku lat na imprezach CSS mo?na us?ysze? ich w?asne produkcje. Podobnie jak Kadubra maj? na koncie utwory, które znalaz?y si? na dwóch cz??ciach sk?adanki “Dub Out of Poland”. Kolejnym obliczem ich twórczo?ci s? remixy, m. in. Dla Aktivatora, Fisza, T. Love i Kadubry. Wyst?py Crazy SS cz?sto s? improwizowanymi live actami, powstaj?cymi na poczekaniu w tarkcie koncertu.

Kadubra Dynamite Sound

Pochodz?cy z Gdyni twórca i producent muzyki reggae. Zaczyna? 15 lat temu skupiaj?c si? na produkcji w domowym studio, na scenie zadebiutowa? 5 lat pó?nie , graj?c w trójmiejskim sk?adzie reggae’owym – Zepe. Pod nazw? Kadubra zacz?? wyst?powa? w 1998 roku. Jego debiut fonograficzny to sk?adanka „Dub Out of Poland”, na której znalaz? si? utwór „B Side”. Na drugiej cz??ci sk?adaka prezentuj?cego polski dub znalaz?y si? jego dwie produkcje. Pod koniec zesz?ego roku ukaza? si? jego debiutancki maxisingiel „Racer”, na którym wokalnie wspierali go MC Globman i Reggaenerator. Kadubra jest uznanym twórc? remixów, tworzy? je m. in. dla Agressivy 69, Habakuka, Sidneya Polaka i Wszystkich Wschodów S?o?ca. Ca?y czas wspó?pracuje z zespo?em Ultra Justice, a razem z Pablo 27, Jahn? i Wendeta Bros wspó?tworzy? trójmiejsk? scen? soundsystemow?, zak?adaj?c Tripolis Nuclear. W swojej twórczo?ci Kadubra swobodnie porusza si? od ci??kiego i surowego dubu, a? po taneczne reggae. Nie stroni tak?e od inspiracji innymi gatunkami. Jego nagrania spotka?y si? z zainteresowaniem tak?e poza granicami Polski, prezentowane by?y tak?e w naszych rozg?o?niach.

Natural Dread Killaz

NDK to formacja typowo reggae-dancehallowa. Graj? g?ównie na w?asnych produkcjach, przygotowywanych przez Mesajaha i paXona, nie stroni? jednak od jamajskich i polskich riddimów. Obaj producenci s? wokalistami, a Mesajah tak?e bit-boxerem. Na wokalu wspomagaj? ich Natty i Yanaz. Selekcj? NDK zajmuje si? KO-Tune. Brzmienie na koncertach wzbogacaj? 2 samplery i cyfrowe efekty. NDK mimo, ?e istniej? od niedawna maj? na koncie kilka wyst?pów na du?ych koncertach. Supportowali Soundkail, WWO, K.A.S.T.A. Sqad, Abradabem i dj Feel X. Grali na festiwalach reggae’owych: Dni Kaktusa i Wolny Tybet. Naturalsi maj? ju? gotowy materia? na sw? debiutanck? p?yt?, która uka?e si? w przysz?ym roku.

SingleDread Sound System

Powstanie tego projektu to efekt spotkania Malika (dzi? selekcja i efekty) z Da Killa, polskim selektorem rezyduj?cym w Niemczach. Malik zarazi? si? od niego mi?o?ci? do jamajskiej muzyki i dzi? razem z wokalistami MadMike’em, Bormanem i Ol?manol? tworz? SingleDread. Aktualnie rezyduj? w Warszawie. Ten soundsystem specjalizuje si? w selekcji ragga i dancehallowej z lat 70. i 80. czyli najbardziej gor?cego rozwoju tego stylu na Jamajce. Na swoim koncie maj? wyst?py z wi?kszo?ci? znanych soundsystemów, a tak?e z hip hopowym Baku Baku Sk?ad.

Wroclaw Crew

Soundsystem, w którego sk?ad wchodz? dwie formacje ze stolicy Dolnego ?l?ska: Selektaz i Mouse Studio. Pierwsz? z nich tworz? Bobo Dread i Senselecta – pionierzy soundsystemowych imprez we Wroc?awiu. Pierwsze imprezy zaczynali w 2000 roku, okazyjnie graj?c w kilku klubach. Rok pó?niej zadomowili si? w Madnessie, do którego zapraszali gwiazdy polskiej i zagranicznej sceny. Wyst?pili tam u boku m. in. Gentlemana, Caveman Sound, Da Killa czy Bass Medium. Ju? po tym jak po??czyli swe si?y z Mouse Studio zdobyli nagrod? publiczno?ci na pierwszym ogólnopolskim 100% Vinyl Reggae Dancehall Clashu w Krakowie. Mouse Studio to trzyosobowa formacja (Da Mouse, Nimba i Kamila), która od 2000 roku gra na w?asnych podk?adach z muzyk? dancehall, reggae i hip hop. Graj? tak?e w?asne interpretacje jamajskich klasyków. Na imprezach sygnowanych przez Wroclaw Crew, Mouse Studio wzbogacaj? efektami generowanymi komputerowo i wokalami.

Tisztelet Soundsystem

Jak przyznaj? cz?onkowie tej formacji przed rokiem granie by?o dla nich tylko zabaw?. Tisztelet oznacza z j?zyka w?gierskiego “szacunek”. Zadebiutowali w warszawskim klubie Punkt w towarzystwie selektora Gwo?dzia i dja Spike’iego. Pó? roku temu do??czy? do nich dj de.er i Marta. Do tej pory Tisztelet wyst?pi? u boku czo?owych polskich soundsystemów: Zjednoczenia czy DreadSquad Sound.

Rub Pulse

Soundsystem powsta?y w 1998, wywodz?cy si? z undergroundowego magga zina o takiej samej nazwie. Obecnie w sk?ad grupy wchodz?: Jeremi I (selecta), Dabass (dj), Bob 1 (dj), IHR (dubmix). Rub Pulse we wrze?niu 2002 r. wygra? ogólnopolski 100% Vinyl Reggae/Dancehall Clash zorganizowany w Krakowie. Muzyka prezentowana przez sk?ad to w g?ównej mierze klasyczny dancehall i conscious reggae, nie brakuje jednak i numerów w stylu slacknes.

Ka?dego z powy?ej przedstawionych artystów us?yszycie ju? 10 listopada na prawdziwym ?wi?cie polskiego dancehallu – One Love Sound Fest, na który Was serdecznie zapraszamy!

Kelis znana z takich przebojów jak ‘Tricke Me’, ‘Milkshake’,
‘Good Stuff’, ‘Caught Out There’

czy duetów z

Timo Maas ‘Help Me’;
Enrique Iglesias ‘Not In Love’;
NAS ‘Hey, Nas’;
OutKast ‘Dracula’s Wedding’;
N.E.R.D. ‘In Search of’;
Busta Rhymes ‘What It Is’;
Guru’s Jazzmatazz ‘Supa Love’;
Foxy Brown ‘Candy’;
Richard X ‘Finest Dream’

Kelis, najm?odsze i najpi?kniejsze zjawisko na scenie muzyki soul i r’n’b. O jej udzia? w nagraniach zabiegaj? obecnie najwi?ksze gwiazdy. Zadebiutowa?a w 1999 roku albumem ‘Kaleidoscope’, wyprodukowanym przez Chada Hugo i Pharrella Williamsa czyli The Neptunes! P?yta przynios?a trzy doskona?e single ‘Caught Out There’, ‘Good Stuff’ i Get Along With You’ i wynios?a Kelis do poziomu takich s?awa muzyki soul jakl: Macy Gray, Lauryn Hill, Erykah Badu czy Angie Stone. Wielu dziennikarzy uwa?a?o nawet, ?e Kaleidoscope zdyskredytowa? osi?gni?cia niektórych z nich!!! P?yta zebra?a doskona?e recenzje po obu stronach oceanu, szczególnie dobrze by?a odebrana w Wielkiej Brytanii otrzymuj?c m.in. Brit Awards w kategorii – Najlepszy Mi?dzynarodowy Debiut za? magazyn New Musical Express uzna? Kelis za Najlepsz? wokalistk? R’N’B.

Sukces debiutanckiego albumu przyniós? propozycje wspó?pracy z najwi?kszymi gwiazdami sceny hip-hop, r’n’b, a nawet house. Kelis nagrywa?a z Outkastem ‘Dracula’s Wedding’, Busta Rhymes ‘What It Is’, Guru’s Jazzmatazz ‘Supa Love’, Foxy Brown ‘Candy’, NAS ‘Hey, Nas’, N.E.R.D. ‘In Search of’, Richard X ‘Finest Dream’ oraz z Timo Maas ‘Help Me’ czy Moby ‘Honey’, a w tym roku z Enrique Iglesiasem ‘Not In Love’.

W ostatnim jednak czasie Kelis postanowi?a mocniej skupi? si? na solowych dokonaniach i musia?a mocno ograniczy? wspó?prac? z innymi artystami. W listopadzie 2003 roku ukaza? si? jej trzeci album pt. ‘Tasty’. Na p?ycie go?cinie pojawili si?: Andre 3000 z Outkast („Millionaire”), Pharrell Williams – N.E.R.D./The Neptunes („Protect My Heart”), Raphel Saadiq (‘Glow’, ‘Attention’) oraz oczywi?cie narzeczony Kelis – NAS („In Public”). Cz??? utworów w??czaj?c singlowy “Milkshake” wyprodukowali The Neptunes, jednak producentem ca?o?ci albumu jest Kelis. Album przyniós? ju? dwa wielkie hity “Milkshake” i ?wi?c?cy w?a?nie triumfy na listach przebojów “Trick Me”. A w kolejce czeka ju

? kolejny singiel, którym b?dzie Millionaire z go?cinnym udzia?em Andre 3000. Premiera na jesieni.

We wrze?niu odb?dzie si? jedyny w polsce koncert Kelis. Gor?co zapraszamy wszystkich fanów do udzia?u w tym wydarzeniu. Poni?ej znajduj? si? linki prowadz?ce do strony z imprezowym info oraz do miejsca gdzie mo?ecie w prosty sposób zakupi? bilety. Zapraszamy!

Guru – Keith Elam

Twórczo??, któr? prezentuje Keith Elam, znany równie? jako Guru, na pewno nie wszystkim jest bliska tak jak autorowi tego artyku?u. S?uchaj?c tego rodzaju muzyki trzeba doceni? co? innego, ni? klasyczne brzmienia ulicy. Mówi? mianowicie zwróceniu si? ku innej formie przekazu. „Przygrywki” jak? serwuj? nam media ma si? do twórczo?ci Guru niczym „marzanna na bukszpanie do p?czka ró?y na jab?ku z ko?ci s?oniowej”. Nie jest to ocena na wyrost, a o tym ma ?wiadczy? ten w?a?nie artyku?.

Keith Elam urodzi? si? w roku 1966. Dorasta? na przedmie?ciach Bostonu, miasta, które przez wi?kszo?? Amerykanów uwa?ane jest za jeden wielki campus. Miasta gdzie ?ycie p?ynie spokojnie, a ludzie doznaj? tylko rado?ci i dostatku. Oczywi?cie jest to mit, który Guru zawsze próbowa? zdementowa?. W jednym z wywiadów Keith Elam powiedzia?: „Ludzie nie wiedz?, ?e Boston zamieszkuje du?a spo?eczno?? murzy?ska, to tutaj siedzia? w wi?zieniu Malcolm X. Moja mama jest z Trynidadu. Po?owa rodziny od strony ojca pochodzi z Barbadosu, druga po?owa zamieszkuje Po?udniow? Karolin?.” Guru wywodzi si? z wzorcowej klasy ?redniej, o silnej to?samo?ci spo?ecznej. Jego ojciec by? pierwszym w historii czarnym s?dzi?. Keith opowiadaj?c o sobie zwraca uwag?, na trudne warunki bytowe, z którymi boryka?a si? czarna spo?eczno?? w tamtym okresie. To na tym pod?o?u przesi?kni?tym bied? i ludzk? krzywd? wyros?y jedne z najlepsze lirycznych tekstów w historii rapu.

Pocz?tkowo nic nie wskazywa?o, na to, by m?ody Elam przejawia? jakikolwiek talent muzyczny.

Zgodnie z ?yczeniem ojca uda? si? do Morehouse Collage w Atlancie. Guru przyzna? w jednym z wywiadów, i? w zasadzie nie mia? nic do powiedzenia, je?li chodzi o plany na przysz?o??. Dalsza nauka wynika?a z postawy jego rodziców, a nie z jego samoistnej ch?ci kszta?cenia. Ojciec powiedzia? po prostu rzek?: „Albo idziesz do szko?y, albo wynosisz si? z tego domu”. Na takie dictum Keith nie móg? nic poradzi?. W tym?e czasie Guru rozpocz?? swoj? wieloletni? przygod? z muzyk?. Pocz?tkowo tworzy? z takimi lud?mi jak Dj Mike D czy Damo D Ski. Wkrótce pozna? Big Shaga i dopiero wtedy rozpocz??a si? prawdziwa twórczo??. Ci dwaj ludzie Guru i Big Shaga, jeszcze w bostonie, który podobno nie ma nic wspólnego z rapem, za?o?yli grup? o nazwie Gang Starr.

Ten krok sta? si? przyczyn? konfliktu rodzinnego. Ojciec Keitha nie chcia? s?ysze? o karierze muzycznej syna. Z?o?? i gniew wzi??y gór? nad mi?o?ci? i przywi?zaniem. Guru wyjecha? do Nowego Yorku, aby tam kszta?ci? swój warsztat. Po latach kiedy zdoby? uznanie i s?aw?, odnale?li wspólny j?zyk. Keith przyznaje z prawdziw? satysfakcj?, ?e po wielu latach, ojciec doceni? jego umiej?tno?ci i jest nareszcie dumny z syna, a to znaczy dla niego wi?cej, ni? pieni?dze s?awa czy ilo?? sprzedanych p?yt.

Pobyt w Nowym Yorku znacznie odmieni? Keitha. Guru przyznaje, ?e Boston wykszta?ci? w nim pewne podstawy muzyczne, ale dopiero pobyt w Brooklynie ukszta?towa? go jako pe?nowarto?ciowego twórc?. Ta postawa nigdy nie przysparza?a mu zwolenników w jego rodzinnym mie?cie. Zdaje si?, ?e Boston, na zawsze pozostanie „studenckim” miastem. W po?owie lat 80-tych us?ysza? demo Christophera Martina(aka DJ Premier), który w tym czasie studiowa? w Texasie. Po jego powrocie do Nowego Yorku Keith rozpocz?? z nim wspó?prac?. Tak odrodzi? si? Gang Starr. Na zupe?nie nowym gruncie, z Dj’em Premierem i Keithem, który zdoby? ju? sporo do?wiadczenia w muzyce. W roku 1989 pojawi? si? pierwszy album No More Mr. Nice Guy. Na p?ytce znalaz?y si? takie utwory jak „Positivity” czy „Jazz Music”, których liryka zosta?a zaczerpni?ta z twórczo?ci Elliota Horne’a. Utwory w wi?kszo?ci traktuj? o muzyce, która wed?ug Guru wyznacza szlak naszej drogi ?yciowej. Jest niezaprzeczalnym faktem, ?e w tym co s?uchamy, niczym w zwierciadle odbija si? nasze w?asne „ja”.

Prawdziwy prze?om nast?pi? w momencie, gdy re?yser Spike Lee umie?ci? utwór „Jazz music”, na ?cie?ce d?wi?kowej filmu „Mo’ Better Blues”. Obraz, w którym Denzel Washington gra g?ówn? rol?, ukazuje ?ycie utalentowanego muzyka. M?ody tr?bacz Bleek Gillian(posta? autentyczna) musi wybra? pomi?dzy swoim w?asnym dobrem, a elementarnymi warto?ciami moralnymi. Muzyka Guru niesamowicie wpasowa?a si? klimat filmu b?d?cy oprócz biografii, obrazem czarnej spo?eczno?ci z pocz?tku lat 50-tych.

Kolejna p?yta Step In The Arena, zaistnia?a ju? na li?cie Top 20 R&B, sygnowanej przez Chrysalis Records. Kolejny album stworzony wraz z Dj’em Premierem Daily Operation, tak?e zosta? ciep?o przyj?ty i tak jak poprzednie produkcje nie mia? nic wspólnego z komercyjnym ?mieciem, którego zawsze pe?no w ka?dej dziedzinie sztuki.
Gang Starr nadal tworzy, ale na szcz??cie dla nas, fanów muzyki na najwy?szym poziomie Guru nie spocz?? na laurach. W roku 1993 ukaza? si? pierwszy solowy album Keitha Jazzmatazz vol.1. Guru wkroczy? na rynek z zupe?nie ?wie?ym pomys?em na rap. By? jednym z pierwszych twórców, którzy po??czyli jazz i rap. Zbli?y? do siebie te dwa, na pierwszy rzut oka diametralnie ró?ne, gatunki czarnej muzyki. Na p?ytce pojawili si? tacy wykonawcy jak Roy Ayers, Donald Byrd, N’Dea Davenport z Brand New Heavies czy Mc Solaar. Utwory dotycz? ró?nej tematyki, zarówno uczucia jakie rodzi si? pomi?dzy m??czyzn? i kobiet? jak i szarego ?ycia w getcie. Wspania?e brzmienia takich utworów jak Le Bien Le Mal czy For You s? znane niemal?e wszystkim fanom czarnej muzyki.

Produkcje stoj?ce na wysokim poziomie akustycznym nios?ce poprzez liryk? pewn? tre?? s? wizytówk? Guru. Jego utwory niezwykle dopracowane stoj? w czo?ówce ?wiatowej muzyki, nie tylko hip-hopowej. Potwierdzi?o si? to w przypadku pozosta?ych p?yt Guru. Jazzmatazz vol.2 i vol.3 zosta?y niezwykle ciep?o przyj?te. Oczywi?cie tego typu produkcje nie wszystkim przypadaj? do gustu. Jazz to muzyka, któr? trzeba pozna? i z któr? trzeba si? oswoi?. Ci którzy nie wychwyc? w produkcjach Guru charakterystycznego swingu jazzowego, nie pokochaj? tej muzyki.

Twórczo?? Keith Elama dzi?ki niezwykle oryginalnemu zabarwieniu d?wi?kowemu wybija si? ponad inne produkcje. Dostrzegamy w niej to wszystko co prawdziwy rap, jako forma przekazu, powinien posiada?. Mianowicie liryka stoj?ca na wysokim poziomie, mówi?ca nie tylko o tym jak jest ci??ko, ale o mi?o?ci, wierno?ci, rodzinie, czyli o tym wszystkim co konstytuuje nas jako ludzi. Nie jeste?my zwierz?tami, które kieruj? si? tylko i wy??cznie instynktem. Guru ukazuje w swoich tekstach wiele warstw, na które sk?ada si? nasza egzystencja. Drugim niezwykle wa?nym aspektem jego twórczo?ci jest muzyka nios?ca ze sob? niezwykle silny przekaz emocjonalny. Nie jest to zas?ug? rapu, lecz jazzu, z którego Keith niezwykle wyra?nie czerpie i który jest dla niego ?ród?em inspiracji. To po??czenie pomimo swego rodzaju standardu, którego dorobi?o si? na przestrzeni ostatniej dekady, pozostaje wspania?ym przyk?adem solidnej pracy, perfekcyjnie opanowanego warsztatu i du?ej dozy talentu.

Dyskografia:
No More Mr. Nice Guy(Gang starr-1989)
Step in the Arena(Gang starr-1991)
Daily Operation(Gang starr-1992)
Jazzmatazz vol.1(1993)
Hard to Earn (Gang Starr-1994)
Jazzmatazz vol.2: The New Reality(1995)
Moment of Truth (Gang Starr-1998)
Full Clip: A Decade of GangStarr(Gang Starr-1999)
Jazzmatazz vol.3:Strretsoul(2000)
Baldhead Slick & da Click(2001)
The Ownerz(Gang Starr-2003)

Sk?ad:
Xavier Mosley – Chief Xcel
Tim Parker – Gift of Gab

Wyj?tkowy sk?ad, który swoj? histori? si?ga ko?cówki lat 80-tych wyrós?, jak kto? to uj?? „na ?yznej glebie Pó?nocnej Kalifornii”. Chief Xcel i Gift of Gab to klasyczny przyk?ad przyja?ni „ze szkolnej ?awki”. Ucz?szczali razem do szko?y ?redniej im. Kennedy’ego w Sacramento, uczyli si? i sprzeczali, zawsze razem, zawsze nieroz??czni. Jak wspomina Xcel: „Siedzieli?my w klasie i przez ten ca?y czas, zamiast uwa?a?, k?ócili?my si? o przeró?ne kwestie zwi?zane z hip-hopem.”

W tym te? okresie do??czy? do nich trzeci cz?onek grupy, jak si? okaza?o na krótko, raper Homicide. Zarówno Mosley jak i Parker wspominaj? z u?miechem tamte czasy. „Byli?my prawie jak Run DMC, dwóch raperów i jeden DJ”. Jednak?e Homicide, wkrótce opu?ci? szko?? i ich drogi rozesz?y si? na dobre.

Ich indywidualna twórczo?? rozpocz??a si? w roku 1987, kiedy to Gift of Gab zdobywa? reputacj? najostrzejszego freestylowca w Sacramento, a Xcel(znany jako IceSki) prowadzi? szkolne imprezy. W?a?ciwie nic nie wskazywa?o na wspó?prac?, któr? w nied?ugim czasie mieli rozpocz??. W gruncie rzeczy cz??ciej dochodzi?o mi?dzy nimi, jak ju? to zaznaczy?em, do k?ótni, ni? realnego dialogu. Mosley wspomina, ?e dopiero kiedy zgodzili si?, co do wielko?ci utworu „Top Billin” grupy Audio Two, doszli do porozumienia w kwestii muzyki rymowanej. Kiedy wi?c DJ Gaba, Maestro K, przerzuci? si? na R&B, Tim zwróci? si? do Xaviera: „Yo, potrzebuj? dj’a; Na jak d?ugo? – zapyta? Chief Xcel; Na zawsze”. Tak si? to podobno, bezpretensjonalnie, odby?o.

Ten duet przetrwa? do dzisiaj, co raz to usprawniaj?c swój warsztat i tworz?c coraz lepsz? muzyk?. Nie zawsze jednak tworzyli pod nazw? Blackalicious. Od roku 1988, kiedy to Gift i Chief rozpocz?li wspó?prac?, grupa zmieni?a nazw? trzy razy. Na pocz?tku znani jako GTI, szybko zast?pili ten akronim(Gabby T i Ice Ski) bardziej rozbudowanym mianem The Elements of Sound. Ta nazwa te? nie osta?a si? zbyt d?ugo i grupa zamieni?a si? w Atomowy Legion(Atomic Legion), co chyba by?o najg?upszym pomys?em, jaki przyszed? ch?opakom do g?ów. Ostatecznie w roku 1991, pojawili si? jako Blackalicious i tak ju? zosta?o.

W pierwszych latach twórczo?ci, jak wspomina Xcel, nie mieli nawet odpowiedniego sprz?tu, aby nagrywa? na przyzwoitym poziomie. Jakby tego by?o ma?o, w roku 1989 The Gift of Gab uko?czy? szko?? i przeprowadzi? si? do siostry, mieszkaj?cej w Los Angeles. Ch?opaki z rozrzewnieniem wspominaj? nagrywanie piosenek przez telefon. Xavier puszcza? podk?ad, nast?pnie Tim uk?ada? s?owa i przesy?a? z powrotem Xavierowi. Nagrali w ten sposób prawie pi?tna?cie kawa?ków – to mo?na nazywa? prawdziw? muzyczn? pasj?.

W roku 1992 ch?opaki doszli do wniosku, i? tak dalej, je?eli chc? tworzy? na poziomie, pracowa? nie mo?na. Xcel rozpocz?? wspó?prac? z takimi wykonawcami jak: Lyrics Corn, Dj Shadow, Jazzbo i Dj Zen(którzy z reszt? byli kolegami Xcela z uniwerku) i wci?gn?? w to Gifta. W tym momencie rozpocz?? si? nowy rozdzia? dla Blackalicious. Wspó?pracowali ju? na powa?nie, „materializuj?c” wszystkie pomys?y przychodz?ce im do g?ów.

W ten sposób w roku 1995 pojawi?a si? Melodica, pierwszy album Blackalicious. Mo?na postawi? od razu pytanie, czemu twórcy dopiero po tak d?ugim czasie wydali p?yt?? Otó? to, co znalaz?o si? na pierwszym albumie, jest zaledwie wierzcho?kiem góry lodowej utworów, które stworzyli. Ch?opaki doszli do wniosku, ?e lepiej ograniczy? si? i wyda? mniej i lepiej zarazem. Drugi powód tak d?ugiego oczekiwania jest z kolei do?? prozaiczny. Obydwaj twórcy wspó?pracowali z SoleSides(pó?niejszym Quannum Productions) i nagrali ponad 20 kawa?ków do spó?ki z innymi twórcami. Ostatecznie na p?ytce znalaz?o si? tylko siedem utworów, jednak?e, takie podej?cie wydaje si? naprawd? profesjonalne. Przede wszystkim jako??…a nie pój?cie na ?atwizn?. Utwory takie jak „Swan Lake” czy „Rhymes for the deaf” znalaz?y uznanie zarówno krytyki jak i s?uchaczy. Blackalicious wtargn?? na rynek muzyczny, zajmuj?c na starcie wysok? pozycj?. Cierpliwo?? zwróci?a si? twórcom z nawi?zk?.

Gab i Xcel nadal wspó?pracowali z SoleSides Records. W?a?ciwie nie sposób wymieni? wszystkich projektów, którymi si? zajmowali. Ten stan trwa? do roku 1996, kiedy postanowili skoncentrowa? swoje si?y na nowym materiale. Nasta? czas, aby nagra? nowy album. Nie wiedzieli, ?e to przedsi?wzi?cie zajmie im a? cztery lata. Na dodatek, przez ten ca?y czas Tim Parker boryka? si? z alkoholizmem. Problem, z pocz?tku niewielki, sprawi?, ?e straci? mieszkanie i prawie pó?tora roku ?y? na walizkach. Xcel wspomina jak bardzo bola? go widok przyjaciela staczaj?cego si? do rynsztoka: „Kiedy pracowali?my w studiu wszystko by?o w porz?dku, by? skoncentrowany i gotowy do pracy, lecz kiedy ko?czyli?my, wiedzia?em, ?e wkracza w swoje osobiste piek?o.” Po do?? d?ugim czasie Tim upora? si? z na?ogiem, dlatego te? Xcel w jednym z wywiadów wyjawi? jak wielki szacunek ma do przyjaciela za jego niez?omn? postaw?. Ten okres ?ycia obu twórców sta? si? g?ównym w?tkiem na kolejnym albumie.

„Nia” ukaza?a si? w roku 1999. Nawet mocniej ni? poprzedni, kr??ek wdar? si? na rynek muzyczny. Do?wiadczenia muzyków, w po??czeniu z ich autentycznym talentem, da?y niezwyk?e po??czenie. „Nia”, w j?zyku Swahili, oznacza cel, wol?, charakter. W tym krótkim s?owie arty?ci zawarli ca?? kwintesencj? albumu. P?yta okaza?a si? triumfem, nie tylko kasowym, ale przede wszystkim spe?nia?a zadanie jakie stawia hip-hop przed liryk?. Najlepiej wyrazi? to Xcel opowiadaj?c histori?, która mia?a miejsce przed koncertem w Massachusetts:

”Nia” pokaza? mi, ?e muzyka mo?e pobudza? umys?. Pewna dziewczyna czeka?a na ca?y dzie?, aby nas zobaczy?. Kiedy Gab wyszed? z autobusu, ona podbieg?a do niego i wr?czy?a mu pi?kny pi?ciostronicowy list, opisuj?cy jak nasza muzyka zmieni?a jej ?ycie. Da?a nam te? zrobion? przez siebie pozytywk?, która stoi u nas w studiu do dzisiaj. To by? dla mnie znak, ?e to co robimy jest w porz?dku.” Sami twórcy za? okre?laj? p?yt? jako remedium dla naszych dusz. Reprezentuje ona „borykanie si? ze zwyk?ymi problemami, przez które ka?dy musi przebrn??, aby sta? si? lepszym cz?owiekiem.”

P?yta sprzeda?a si? w ponad stu tysi?cach egzemplarzy. Sukces stworzy? dla Blackalicious nowe perspektywy. Rozpocz??a si? licytacja wytwórni. Wy?cig, w 2000, wygra?a MCA i podpisa?a kontrakt z raperskim duetem. Po nied?ugim czasie, bo w roku 2001, ukaza? si? album zatytu?owany „Blazin Arrow”.

Jak powiedzia? Xcel: „Nia” by?a o celu i o drodze ?ycia, a „Blazin Arrow” jest o wierze, któr? trzeba mie? aby t? drog? pod??y?”. „Nia” by?a raczej przezorno?ci?, a „Blazing Arrow” jest akcj?.”

Blackalicious stworzy? prawdziwie eklektyczne dzie?o. Na p?ycie znajdziemy klasyczne hip-hopowe utwory, takie jak „Passion”, czy „4000 miles”, d?wi?czne melodie jak „Day One”, czy na przyk?ad epick? twórczo?? zbli?aj?c? si? do Marvina Gaye(„Release”).”Blazing Arrow” jest jak na razie ostatnim kr??kiem grupy Blackalicious, który tak jak poprzednie produkcje zapisa? si? w historii hip-hopu.

Tim Parker i Xavier Mosley s? niezwyk?ymi jednostkami. Dla niektórych stanowi? realny przyk?ad jak ?y? aby egzystowa? godnie, dla innych s? tylko autorytetami w dziedzinie muzyki. Mówi?, ?e „zawsze staraj? si? pos?ugiwa? mow? serca, opowiadaj?c o tym jak ?ycie postrzegamy, jakie ?ycie jest i jakie chcemy aby by?o”.

Dla mnie i dla licznej grupy ludzi, Blackalicious jest nie tylko formacj?, której artyzm stoi na bardzo wysokim poziomie, ale tak?e duetem, z którego mo?na bra? przyk?ad i który w dzisiejszych czasach mo?e sta? si? „idolem moralnym”. Oczywi?cie, kto? mo?e stwierdzi?, i? jest to ocena przyznana na wyrost. Gdy przyjrzymy si? jednak bli?ej twórczo?ci Blackalicious dojdziemy do wniosku, i? ich dzie?a, a w szczególno?ci takie utwory jak „Shallow days”, czy „Brain washers” pozostawiaj? na naszej mentalno?ci niezatarte pi?tno.

Zmieniaj? nas czy tego chcemy

czy nie. Widzimy dzi?ki nim dalej i szerzej dostrzegaj?c równocze?nie rzeczy, zjawiska i przede wszystkim ludzi, którzy wcze?niej byli dla nas szar? mas?.

Czy? nie to jest w ?yciu najwa?niejsze? Aby zasmakowa? je w ca?ej wyrazisto?ci?

Dyskografia:

Melodica(1995),
A2G with J5(1999),
Nia(1999),
Blazing Arrow(2001)

Mateusz Kowalski aka DJ Huncwot

Sk?ad:

-Mint (Peter Akinrinola)
-Dj Renegade (Winston Small)
-Doctor Slim (Rodney Green)

Ci trzej m?odzi twórcy z Tottenhamu dorastali w samym ?rodku fantastycznego konglomeratu kultur muzycznych. Jak niektórzy twierdz?, to w?a?nie tutaj le?y sekret ich eklektycznej twórczo?ci. Ka?dy z nich, kiedy spotkali si? pod koniec lat 80-tych, mia? ju? wypracowany swój w?asny, niepowtarzalny styl.

Rozpocz?li swoj? twórczo?? od wydawania krótkich utworów sygnuj?c je pseudonimem Akinrinoli lub Winstona Smalla. Po krótkim czasie zaistnieli w angielskim podziemiu radiowo-klubowym. Wiadomo te?, ?e nawet w ameryka?skich rozg?o?niach, takich jak Kiss i WBLS mo?na by?o us?ysze? ich kawa?ek „It’s my thing”. Jedno ze ?róde? podaje informacj?, i? nie mieli po prostu pieni?dzy na tworzenie na wysokim poziomie. Mo?na to uzna? za prawdziwy u?miech losu, zarówno dla Minta i ch?opkaów jak i dla nas s?uchaczy, ?e w roku 1991 dostrzeg? ich Gilles Peterson w?a?ciciel wytwórni Talkin’ Loud Records. By? pod autentycznym wra?eniem ich nietuzinkowego brzemienia i szybko rozpocz?li wspó?prac? . Po??czenie ró?nych stylów: jazzu, soulu, dubu i bardzo dobry warsztat, przyci?gn??o wielu znanych wykonawców. W ten sposób powsta? album „Listen”(1993), na którym pojawiaj? si? tacy muzycy, jak: Galliano, Incognito czy MC Solaar. Od razu po wydaniu kr??ka rozesz?a si? pog?oska, ?e muzyka studyjna Urban Species to, w porównaniu do twórczo?ci scenicznej, ma si? jak orzechy do diamentów.

Niestety, po wspania?ym debiucie, nast?pi?y lata chude i szum wokó? Urban Species powoli ucich?. Cisza trwa?a do roku 1999, kiedy to pojawi? si? nowy kr??ek grupy pod nazw? „Blanket”. Tym razem w roli znanej osobisto?ci, przy produkcji utworu „Religion and Politics”, pojawi? si? na p?ytce ameryka?ski muzyk soulowo-funkowy, Terry Callier. Drugi album ukonstytuowa? Urban Species jako formacj? ?wiatowej klasy, naprawd? oryginaln?, która rymuj?c, przesuwa si? jednocze?nie raczej w stron? James Taylor Quartet ni? stricte ameryka?skiego rapu.

Oczywi?cie rzeczywisto?? nigdy nie jest tak wspania?a, jakby mog?a si? wydawa? na pierwszy rzut oka. Z ró?nych stron dochodz? g?osy krytyki. Jako g?ówne wymienia si? dwa argumenty. Po pierwsze Urban Species s?, jak uwa?aj? niektórzy, zwyk?? formacj?, która wykorzystuje wci?? te same tradycyjne jazzowe podk?ady. Po drugie, ich liryka b?d?ca cz??ci? ich twórczo?ci, jest okre?lana jako: „solidna, ale daj?ca si? przewidzie?”. Mo?na te? spotka? opini?, ?e je?li kto? lubi ten rodzaj muzyki, to niech lepiej pos?ucha Brand New Heavies, Guru czy Mc Solaara.

Trudno powiedzie? kto tak naprawd? ma racj?, gdy? w pewnym miejscu ko?czy si? warsztat, a zaczynaj? doznania czysto estetyczne. A jak wiadomo, d?entelmeni o gustach nie rozmawiaj?, jednemu podoba si? Salma Hayek, drugiemu Sandra Bullock (czy Cameron Diaz – dop. Naczelnego ). Jednak?e niezaprzeczalnym faktem jest warto?? muzyki w wykonaniu Urban Species. Abstrahuj?c od krytyk, ja, osobi?cie stawiam liryk? tej formacji po?ród gigantów takich jak Arrested Development czy Grandmaster. Utwory takie jak „I wonder” czy „Listen”, powinny w wi? kszym stopniu inspirowa

? m?odych ludzi, ni? gangsterski rap, powielaj?cy w kó?ko te same tematy.

W muzyce, a przede wszystkim w hip-hopie, swego rodzaju przekaz dydaktyczny powinien by? bardziej doceniany. Je?li kto? okre?la go jako przewidywalny, to mo?na zastanawia? si? w takim razie…Co jest nieprzewidywalne? Podejrzewam, ?e takie podej?cie do tematu sprawia, ?e l?dujemy w skrajnym radykalizmie. Nie liczy si? warto?? sztuki, ale to jak ona si? sprzedaje.

A o Urban Species mo?na powiedzie? wszystko oprócz tego, ?e s? komercyjni.

Dyskografia:
Listen-1993,
Blanket-1999.

Mateusz Kowalksi aka DJ Huncwot

Sk?ad:
-Andy Cooper
-Young Einstein
-Dizzy Dustin

Grupa powsta?a w roku 1993 w Long Beach, mie?cie usytuowanym w s?onecznej Kalifornii. Musz? na wst?pie napisa?, i? Ugly Duckling, czyli po naszemu „Brzydkie kacz?tko” to jeden z bardziej oryginalnych sk?adów, nastawiony na w?skie grono s?uchaczy. Jest to o tyle wa?ne, i? liryka dotyczy zupe?nie innej tematyki. Zauwa?amy w ich twórczo?ci raczej zabaw? s?owami, swego rodzaju „prymitywn?” wirtuozeri?, ni? dorabianie sztucznej ideologii. Pod tym wzgl?dem zapisali si? ju? w historii hip-hopu.

Nazwa grupy to bezpo?rednie nawi?zanie do bajki Hansa Christiana Andersena. Twórcy Ugly duckling mówi?, i? przez ca?e ?ycie czuli si? jak tytu?owe „brzydkie kacz?tka”, nie tylko, je?li chodzi o szukanie swojego miejsca w ?yciu, lecz tak?e o form? twórczo?ci. W momencie, kiedy Dizzy z ch?opakami zak?ada? grup?, na topie byli tacy twórcy, jak np. Snoop Dog, prezentuj?cy gangsterski rap. Jak powiedzia? Andy w jednym z wywiadów: „Po prostu chcieli?my by? bardziej pozytywni, bardziej funkowi, bardziej klasyczni”. I to im si? uda?o, break-beatowe wzorcowe brzmienia, takich zespo?ów jak Run-DMC, Whodini, czy Nucleus mo?na spotka? na ka?dym kroku. Dizzy Dustin, „kr?gos?up” grupy, twórca bitów, za ka?dym razem podkre?la, i? chc? tworzy? naprawd? dobr? muzyk?, a tego nie da si? zrobi? bez powrotu do klasyki. Cz?onkowie grupy oficjalnie przyznaj? si? do czerpania ca?ymi gar?ciami z twórczo?ci „gigantów” hip-hopu. Jest w tym troch? prawdy co mówi Dizzy, i? „scena hip-hopowa przypomina WWF”, czyli g?upawe ameryka?skie zapasy. Chodzi mianowicie o to, i? muzycy tak samo jak te wielkie kupy(albo raczej góry) mi??ni, a czasami kupy(góry) t?uszczu nosz? maski, za którymi kryj? swoje prawdziwe „ja”. Porównanie do?? ma?o poetyckie i raczej wzbudzaj?ce ?miech ni? sk?aniaj?ce do refleksji, ale taka jest w?a?nie twórczo?? Ugly duckling.

Na oficjalnej stronie grupy, mo?emy znale?? link do wywiadu z cz?onkami zespo?u. Czytamy ju? w pierwszych linijkach, o genezie grupy. Ch?opaki opowiadaj? o tym, jak poznali si? w odpowiedniku, wszystkim w Polsce znanego, McDrive’a – Meatshake, gdzie nawet koktajle mleczne by?y z mi?sem. Einstein przewraca? hamburgery, a Dizzy i Andy przyjmowali zamówienia. Zdaniem M?odego Einsteina to, ?e Ci dwaj mieli przed sob? mikrofony, natchn??o ich my?l?: „mo?e i my mogliby?my zosta? raperami.” Opowie?? o tyle ?mieszna, ile nieprawdopodobna, podejrzewam, i? pr?dzej Snoop Dog przestanie kr?ci? filmy pornograficzne, ni? ta historia zostanie oficjalnie potwierdzona.

W roku 1998 nast?pi? oficjalny debiut grupy, która wyda?a singiel zatytu?owany „The fresh mode”. Na pewno muzycy tworzyli wcze?niej, jednak?e dopiero ta p?yta dotar?a do szerszego grona s?uchaczy. Kr??ek zosta? wydany w 3 tys. kopii. Rok pó?niej, pokaza? si? pierwszy album, w dos?ownym tego s?owa znaczeniu, pod tym samym tytu?em.

Ta pierwsza p?yta, wed?ug twórców, by?a esencj? tego co chcieli ludziom przekaza?, czyli jak powiedzia? Dizzy: „nie wszystko w muzyce to ?liczne dziewczyny i ?mietanka towarzyska”. Utwory takie jak: „Now Who’s Laughing”, „Everething’s Alright” i „Get On This”, stanowi?y o wielko?ci tej p?yty i jej oryginalno?ci. Osobliwe wydaje si? to, i? arty?ci nie wspominaj? o utworze „Everybody c’mon”, który odniós? prawdziwie „komercyjny” sukces. Komercyjny oczywi?cie w skali muzyki undergroundowej.

W roku 2001, ukaza? si? drugi album „Brzydkiego kacz?tka” pod nazw? „Journey to anywhere”. Traktowana przez niektórych fanów, jako autobiografia zespo?u. W tekstach rzeczywi?cie mo?emy odnale?? fragmenty odnosz?ce si? bezpo?rednio do cz?onków grupy: „Kiedy brat si? ?mia? i tata uwa?a? za kaprys to, ja id?c na gór? do pokoju, papier zabra?em i pióro”, czy fragment o podró?ach: „S?ysza?em, ?e nasze kawa?ki przemycaj? do Anglii. W porz?dku, bo jeste?my na szczycie jak tupecik” Oprócz klasycznych brzmie?, us?yszymy w?tki z, filmu rysunkowego Hong Kong Phoey, z The Groovy Ghoulies czy z filmu „Pippi Longstocking”, nazwanego przez kogo? „ameryka?skimi pop?uczynami”. Andy w wywiadzie powiedzia?, ?e: „przyj?li?my tak? form?, aby by?o zabawnie, hip-hop sta? si? n?dzny i paskudny(…)nie chodzi im[innym twórcom] ju? nawet o muzyk?, tylko oto aby sprzeda? jak najwi?cej p?yt”. Ugly Duckling zaszokowa?o swoj? szczero?ci? i to chyba jest w tym najpi?kniejsze, szczególnie, ?e wypowied? Andiego pasuje jak ula? do rzeczywisto?ci. „Brzydkie kacz?tko” s?uchaczy zarówno w Ameryce jak i w Europie ma jak na lekarstwo, a p?yta mimo to jest dobr?, a moim zdaniem nawet najbardziej udan?, produkcj? m?odych twórców z Long Beach. Abstrahuj?c od wypowiedzi Andiego twórcy zawsze zwracali uwag? na fakt, ?e nie tworz? muzyki dla mas, s? zadowoleni ze swojego dorobku i nie chc? si? wybija? kosztem w?asnego niepowtarzalnego stylu, taka postawa w ?wiecie show biznesu, zarówno tego ma?ego jak i globalnego jest rzadko?ci?.

W roku 2003, pojawi?a si? jak dot?d ostatnia p?yta Ugly ducling, nazwana na cze?? has?a reklamowego sieci restauracji Meatshake, „Taste the secret”. Ta produkcja to jeden, wielki, bardzo dobry ?art ”Brzydkiego kacz?tka”. Teksty w wi?kszo?ci dotycz? „mi?sa we wszystkim, nawet we frytkach”. Andy C powiedzia?, i? p?yta ta powsta?a, gdy? chcieli udowodni? ludziom, ?e to miejsce naprawd? istnieje. O Ugly Duckling mo?na powiedzie?, ?e ma ju? ugruntowan? pozycj? na rynku muzycznym, wi?c mo?e pozwoli? sobie na eksperymentowanie, co prawda na wysokim poziomie, ale nadal eksperymentowanie. Oczywi?cie p?yta to nie tylko foniczna wycieczka po fast-foodzie. Mo?emy odnale?? na jej inne w?tki, dotycz?ce podej?cia twórców do realió w hip-hopo

wych. Andy C mówi wyra?nie, i? je?li kto? ma du?o bi?uterii, skórzan? kurtk? i wszystkie inne atrybuty „rasowego” gangstera, ludzie postrzegaj? go od razu jako twórc? muzyki rymowanej. To mylne prze?wiadczenie Ugly Duckling chce zmieni? pokazuj?c, i? b?d?c sob? nadal mo?na tworzy? hip-hop.

„Brzydkie kacz?tko”, tak jak ju? wspomina?em zapisa?o si? w historii hip-hopu swoim nietuzinkowym i oryginalnym podej?cie do muzyki. Twórcy chc? przede wszystkim dobrze si? bawi? robi?c to co najlepiej im wychodzi, a jednocze?nie zarabia? na ?ycie. W ich twórczo?ci nie ma snobizmu, k?amstw i wybuja?ej ideologii. Nie przejmuj?c si? mod? i ?rodowiskiem robi? to co uwa?aj? za s?uszne. Tak jak ju? napisa?em, tworz? dla w?skiego grona s?uchaczy, którzy przede wszystkim lubi? si? bawi? i nie kryj? tego, wystarczy obejrze? koncert grupy, aby dostrzec ró?nic?, pomi?dzy „brzydkim kacz?tkiem”, a innymi sk?adami. Ich muzyka niesie ogromna dawk? pozytywnej energii, która niestety nie zosta?a [jeszcze] dostrze?ona przez szerokie gremium.

Mateusz Kowalski aka DJ Huncwot

DYSKOGRAFIA:

„The Fresh Mode”(1999)
„Journey to anywhere”(2001)
„Taste The Secret”(2003)

Roni Size urodz

i? si? w Bristolu w rodzinie imigrantów z Jamajki i dorasta? w podmiejskiej dzielnicy St. Andrews, podobnie jak rozpoczynaj?cy w tym samym czasie karier? Tricky, Massive Attack i Smith&Mighty. Chodz?c na undergroundowe imprezy organizowane przez liczne w okolicy sound-systemy, nasi?ka? kultur? ragga i hip hop. Po wyrzuceniu ze szko?y wybra? mniej ryzykown? ni? wielu kolegów drog? i zacz?? pod koniec lat 80. tworzy? w?asn?, inspirowan? reggae i house’em muzyk?. Na festiwalu w Glastonbury w 1990 r. spotka? pó?niejszych sta?ych wspó?pracowników i najbli?szych przyjació?: Krusta, Suva i Die.

Roni Size wspólnie z Krustem tworz? muzyk? od 1992 r. W 1993 r. uruchomili swój w?asny, niezale?ny projekt wydawniczy – Full Cycle Records. Odt?d zaczyna si? trwaj?cy do dzi? ci?g klubowych singli (z „Jazz Note”, „Timestretch” czy „It’s A Jazz Thing” na czele), wci?? wyznaczaj?cych standardy muzyki, która w pewnym momencie nazwana zosta?a drum’n'bass. ?rodowisko szybko docenia bristolskich twórców, czego dowodem jest cho?by powierzenie w 1994 r. duetowi Size/Krust (jako Studio Drum) jednego z remiksów „Inner City Life” Goldiego, utworu kluczowego dla wybuchu szale?stwa po?amanych rytmów. Rok pó?niej nak?adem Full Cycle ukaza?a si? sk?adanka „Music Box”, wa?na przynajmniej z kilku powodów: przede wszystkim, jej podtytu? „a new era in drum’n'bass” jest jak najbardziej aktualny – na tym kr??ku wykrystalizowa?o si? charakterystyczne brzmienie wytwórni, oparte na niemal?e infrad?wi?kowych, ci?gn?cych si? basach i synkopowanych, jazzuj?cych breakach. Poza tym, w?a?nie na „Music Box” znalaz? si? utwór „Breakbeat Era”, nagrany wspólnie z Leonie Laws na wokalu, który cztery lata pó?niej stanie si? nazw? samodzielnego, ??cz?cego d’n'b z rockiem, projektu. Wszyscy zwi?zani z Full Cycle arty?ci wydaj? te? regularnie p?yty dla V Recordings, legendarnej oficyny dowodzonej przez dwóch prominentnych DJów: Bryana Gee i Jumping Jack Frosta. Ich wk?ad w V jest na tyle znaczny, ?e w?a?nie Roni Size, Krust, Die i Suv zdominowali b?d?ce wydarzeniami kompilacje „V Classics” i „Planet V”. Roni Size nagrywa te? jako Firefox oraz Mask dla pododdzia?ów Full Cycle i V – Philly Blunt i Dope Dragon.

Maj?c na koncie niezliczone klubowe klasyki i status bohaterów sceny d’n'b, Roni Size podpisa? kontrakt z Talkin Loud. Kontrakt z du?? wytwórni? okaza? si? przemy?lanym sposobem na dotarcie do szerszej publiczno?ci. Pierwsza p?yta Reprazent, „New Forms”, ukaza?a si? w 1997 r. Uchwyci?a moment w historii brytyjskiej sceny tanecznej i stre?ci?a jej kontekst w wymownym, inspiruj?cym innych dziele. Jakby dla potwierdzenia, nieznani w?a?ciwie muzycy postawieni naprzeciw Prodigy, Chemical Brothers i Spice Girls, zdobyli za t? p?yt? presti?ow? nagrod? Mercury Music Prize. „New Forms” rozesz?a si? do dzi? w 600 tysi?cach egzemplarzy. Nagroda by?a sygna?em dla ?wiata, ?e drum’n'bass jest muzyk?, któr? nale?y traktowa? powa?nie. W ?lad za sukcesem p?yty przyszed? czas na wyst?py na ?ywo – z towarzyszeniem basisty, perkusisty i pary wokalistów – Onalee i MC Dynamite. Spektakularno?? i nes?ychana energia odtwarzanych na ?ywo powik?anych aran?acji szybko przynios?a Reprazent miano atrakcji, co zaprocentowa?o wyst?pami na wszystkich chyba wa?nych ?wiatowych festiwalach, z Roskilde i Glastonbury na czele. Nie bez znaczenia jest te? dzia?alno?? Roniego Size’a jako remiksera – od ciesz?cych si? lokaln? s?aw? wersji, jak „The Beast” Palmskin Productions wydan? przez Mo’ Wax, po remiksy ?wiatowych przebojów Olive czy Nu Yorican Soul.

Roni Size wspó?pracowa? te? z wieloma rap artystami. Oprócz, co oczywiste, remiksów dla takich zawodników jak Roots Manuva, Dj Vadim czy Dynamite, Roni Size udziela? si? m.in. w produkcjach Cypress Hill, a na jego albumach go?cili: Bahamadia, Method Man, Zack de La Rocha oraz sam the Godfather of Noise, czyli Rhazel! Jego kreatywno?? i ogromny wk?ad w rozwój kultury muzycznej zosta? doceniony, przez b?d?cy wyroczni? hip-hopu, magazyn „Vibe”. Roni Size i Reprazent zostali wspomniani i opisani w ksi??eczce nosz?cej szumny tytu? „The Vibe History of Hip Hop”. Ma?o?

Mamy tego wi?cej! Uwa?ani za wizjonerów „The Outkast” wymieniaj? Roniego Size’a za jednego z tych artystów, których swoj? twórczo?ci? ich inspirowali. Jak twierdzi Dre: „Ta ca?a historia z Bombs over Baghdad wygl?da?a tak, ?e na jednym z koncertów – w Angli bodaj?e – us?yszeli?my jak jaki? MC nawija do niesamowicie szybkich, po?amanych bitów. Postanowili?my wi?c spróbowa? czego? podobnego u nas…No i wysz?o „BoB”. Dodawa? nie trzeba, ?e Dre mia? na my?li Reprazent…

Ostatnim jak do tej pory dokonaniem Roniego Size’a by?o skomponowanie cz??ci muzyki do filmu Blade 2. Roni wielokrotnie w wywiadach podkre?la?, ?e interesuje go muzyka filmowa i chcia?by swoimi produkcjami zilustrowa? jaki? obraz kinowy. Na ten rok zapowiedzia? swoj? ofensyw? – zobaczymy co z tego wyjdzie! Na razie zapraszam Was do zapoznania si? z jego dyskografi?. Naprawd? warto!

Zainteresowanych szczegó?ami odsy?am do artyku?ów Pana Macieja Sienkiewicza – najwi?kszy autorytet w Polsce je?eli chodzi o d’n'b, a w szczególno?ci Roniego Size’a!

Dyskografia:

1997 – New Forms
2000 – In The Mode
2000 – Through The Eyes (mixtape)
2002 – Touching Down

Sk?ad: Grandmaster Flash-Joseph Saddler
Melle Mel-Melvin Glover
Kid Creole-Nathaniel Glover
Cowboy-Keith Wiggins
Rahiem-Guy Williams
Mr. Ness aka Scorpio-Eddie Morris

Joseph Saddler, czyli pó?niejszy Grandmaster, urodzi? si? w 1958 roku w Nowym Yorku. Pocz?tki jego twórczo?ci datuje si? na po?ow? lat 70-tych, kiedy to b?d?c m?odym ch?opakiem z Bronxu, tak jak wielu innych m?odych artystów, by? dj-ejem na ró?norakich imprezach, od dyskotek, po domowe spotkania.

Maj?c 19 lat ucz?szcza? na zaj?cia zwi?zane z elektronik? do Samuel Gompers Vocational High School, które prawdopodobnie wywar?y silny wp?yw na Josephie i da?y mu jednocze?nie podstawy techniczne do dalszego rozwoju. Wkrótce okaza?o si?, i? Grandmaster, wraz z grup? The Furious 5, stanowi praktycznie najwi?ksz? innowacj? w muzyce hip-hopowej, wychodz?c poza sam gatunek i dochodz?c jednocze?nie, do ca?ego zakresu d?wi?ków i tekstów. Nie by?oby tak?e b??dem twierdzenie, i? adaptery zamieni? na instrument o takiej potencji, jak pianino czy gitara.

W tym?e czasie, nauki w Gompers High School, prawdopodobnie wypracowa? takie techniki, jak „cutting”(czyli dzisiejszy scratching), back-spinning”, czy „phasing”, stosowane przez wszystkich dj-ów do dzi?. Pisz? prawdopodobnie, gdy? cz??? ludzi s?dzi, i? to trzynastoletni brat „Mean’a Gene’a” Livingstona, partnera Grandmastera podczas wyst?pów, by? twórc? tej techniki. Nie jest to w ka?dym razie w ?aden sposób potwierdzone i wydaje si? by? zwyk?? legend? – jedn? z wielu, które wyros?y obok samej legendy Grandmastera.

Joseph Saddler, nie pracowa? z nikim, a? do roku 1977, kiedy to rozpocz?? krótk?, oko?o roczn? wspó?prac? z Kurtisem Blowem. Doszed? prawdopodobnie do wniosku, i? aby pozosta? widocznym, a jednocze?nie zachowa? swój w?asny styl, nie mo?e pracowa? sam. Do wspó?pracy zaprosi? paru swoich przyjació?, Keitha Wigginsa i, b?d?cych bra?mi, Melvina i Nathaniela Gloverów. Wkrótce zacz?li tworzy? swoje w?asne utwory i nazwali si? „The Three MC’s”. W tym?e czasie do grupy do??czyli Guy Williams i Eddie Morris. Te 6 osób stanowi?o grup? Grandmaster Flash & The Furious 5. Bardzo szybko stali si? znani w Nowym Yorku. Prawdziwie nowatorska, jak na tamte czasy, technika Flasha, a tak?e rymowane teksty stoj?ce na wysokim poziomie, stanowi?y o statusie supergrupy.

Zanim przyszed? wielki sukces, grupa zmienia?a trzy razy nazw? i dwa razy wytwórni?. Dopiero w roku 1980 utwór „Freedom”, znalaz? si? na li?cie 20 najlepszych utworów R&B, sprzedaj?c si? w ilo?ci 50 tys. kopii. Nast?pnie pojawi?o si? „Birthday party” i jeden z najwa?niejszych utworów w historii muzyki „The adventures of Grandmaster Flash on the wheels of steel”, gdzie Flash po??czy? w?tki z utworów takich wykonawców jak: Blondie, Queen i Chic.

Jednak?e dopiero utwór Message, przyniós? ?wiatow? s?aw?. Jest to jeden z najlepszych tekstów lirycznych i ja osobi?cie zach?cam do zapoznania si? z nim. Okaza?o si? mianowicie, ?e mo?na zrobi? co? naprawd? warto?ciowego i równocze?nie sprzeda? p?yt?, zyskuj?c uznanie rynku. Jednocze?nie, oprócz oczywistego sukcesu komercyjnego, utwór sta? si? przeka?nikiem, ?yw? informacj? na temat szarego ?ycia w getcie. Dotarcie utworu hip-hopowego do szerokiego odbiorcy sprawi?o, i? w ko?cu ukonstytuowa? si? on (rap) jako gatunek muzyczny, czy mo?e raczej jako forma muzycznego przekazu.
Wraz z wielkimi pieni?dzmi i s?aw? nadesz?y nowe problemy. Mo?na powiedzie?, ?e przys?owiowa sta?a si? konfliktowa postawa Melle’a Mela, który mia? za z?e, i? inni wykonawcy dziel? ich sukces(podobno ten utwór, Message, utorowa? drog? taki s?awom jak Public Enemy czy Boogie Down). Flash zaskar?y? wytwórni? Sugar Hill. Sprzeczno?? interesów rozdzieli?a grup?, po jednej stronie wyl?dowa? Grandmaster, a po drugiej Melle Mel.

Zanim nast?pi? rozpad zespo?u, wyda? on jeszcze jeden utwór, o którym nale?a?oby wspomnie? ze wzgl?du na jego wyj?tkowo??. Chodzi oczywi?cie o „White lines” utwór, który mia? by? anty-kokainow? polemik?, a wed?ug niektórych sta? si? tak naprawd? zach?t? do przyjmowania narkotyku. Mog? tylko napisa?(mimo, ?e niektórzy mog? si? nie zgodzi?), i? kto?, kto zna ten tekst, nie b?dzie na pewno uwa?a?, ?e stanowi on jak?kolwiek pochwa?? „dopingu”. Jest to obok Message, drugi utwór Grandmaster & The Furious 5, który silnie oddzia?ywa? na s?uchaczy. G?adko?? s?ów , po??czona z wa?ko?ci? tematu da?a doprawdy niespotykane po??czenie. Tak samo jak przy Message zach?cam do zapoznania si? z tekstem tego utworu.
W roku 1983, wraz z rosn?cym zainteresowaniem grup? Run DMC, Grand & Forious 5 straci? dawn? popularno??. Jeszcze raz w roku 1987, Joseph Saddler i Melvin Glover, postanowili wyda? wspóln? p?yt?, jednak?e nie zosta?a ona pozytywnie odebrana i grupa rozpada? si? definitywnie.

Muzycy Ci tworz

? do dzi?, Melle Mel i Scorpio, wydali album „Right now” w roku 1997. Grandmastera mo?na by?o zobaczy? jako cz?owieka odpowiedzialnego za muzyk? podczas „Chris Rock Show”. W roku 2002, do spó?ki z Melvinem Gloverem, Joseph Saddler wyda?, jak do tej pory, ostatni? p?yt? „The Official Adventures of Grandmaster Flash”. Ostatnio za?, Grandmaster, og?osi? zamiar otwarcia wytwórni pod inspiruj?cym tytu?em „Adrenaline City Entertainment”. Label ma si? zajmowa? promowaniem wszystkich gatunków muzyki, a przede wszystkim m?odych artystów.

Grandmaster Flash & Furious 5 odcisn?? niezaprzeczalne pi?tno na muzyce. Pewne standardy i wzorce s? powielane do dzi?, zarówno przez Dj-ów jak i przez twórców muzyki hip-hopowej. Nie mówi? tutaj tylko o metodach Grandmastera, który przez udoskonalanie swojej w?asnej techniki, wytyczy? pewne trendy w muzyce, nie mówi? te? o niemal?e epickich, niesamowicie skonstruowanych tekstach, staj?cych si? równie? pewnymi normami. Grandmaster Flash & Furious 5 to przede wszystkim ?ywa legenda, która rodzi?a si? niemal?e na naszych oczach, legenda, któr? historia ju? zd??y?a oceni?. Nie trzeba chyba mówi?, i? jest to ocena prawdziwie obiektywna, a jednocze?nie surowa i wstrzemi??liwa w przyznawaniu laurów na wyrost. Jednak?e w przypadku Josepha Saddlera i jego kolegów, ?adne laury nie s? zbyt wysok? nagrod? za wk?ad, który w?o?yli w ewolucj?, nie tylko hip-hopu, ale muzyki w ogóle.

Dyskografia: The Message (1982), Greatest Message (1983), They said it couldn’t be done (1985), Stepping Off (1985), The Source (1986), Ba-dop-boom-bang(1987), On The Strength(1988), Flash is back (1988), The official adventures of Grandmaster Flash(2002)

Mateusz Kowalski alias Dj Huncwot